Oh oh Emmeloord | Jamin

Emmeloord

Van de week liep ik eens binnen bij de nieuwe HEMA Outlet in de Lange Nering. Op de toonbank de wisselbeker ‘kleinste HEMA van Nederland’ en verder ondergoed, T-shirts en rekken gevuld met kandelaars, vaasjes en servetten. Nou heb ik thuis de kast vol staan met ‘leuke vaasjes’, maar mocht u op zoek zijn: gewoon even gaan  outlet shoppen bij de HEMA.

Fijn dat zo snel een nieuwe huurder werd gevonden. Wel is het even een merkwaardige gewaarwording. Je hebt toch het gevoel de Jamin binnen te lopen. Nooit meer een wybertje noga halen. Het einde van een tijdperk, een bekend gezicht verdwenen. Sommige mensen horen bij de aankleding van een stad. Het zijn terugkerende figuranten die horen bij de wandel door het dagelijks leven. Sommigen ken je, anderen niet. Er zijn er ook bij die je 20 jaar geleden voor het laatst sprak. Blijkbaar werd destijds wel afgesproken elkaar de komende decennia te blijven groeten op de Europalaan. ‘Ken je die dame met die rode regenjas en dat mandje op het stuur? Die vrouw die altijd rondjes om de Sparvijver fietst bedoel je? Ja die ja, kom ik nooit meer tegen. Nee, ik ook niet. Apart hoor, zeker verhuisd naar de Zuidert.’ Als puber niet naast de fiets gaan lopen, maar vol op de trappers de markt over scheuren. Geen marktmeester te zien, toch?  Vergeet het maar. Marktmeester Mintjes had je al gezien toen je in alle vroegte de fiets uit de schuur stond te trekken. ‘Afstappen jongens. Ja meneer. Laat ik het niet weer zien. Nee meneer.’ Zonder stemverheffing en zonder morren. Zo ging dat, de beste marktmeester van Nederland. Eind jaren negentig op het busstation een strippenkaart kopen. Niet de restauratie binnen gaan, maar wat staan dralen voor een raampje in de buitenmuur. Het duurde nooit lang en al snel schoof het raampje open. De verkoper lachte nog wat naar een klant aan de balie binnen, en vroeg vervolgens wat het moest wezen. Hans Veenhuis met z’n petje, vroeger patat halen bij de familie Wassenburg en nog eerder bij Wiebe Soepboer aan het Griend. Bekende gezichten, helemaal Emmeloord.   Ook de eigenaar van Jamin was zo’n figurant, hij speelde een jaar of dertig zijn rol met verve. Vanaf het Zuyderzee College richting Lange Nering lopen. Als dertienjarige snoep kopen in de pauze en na school met een half gevulde broodtrommel weer huiswaarts keren. Avondvierdaagse uitgelopen of een zwemdiploma gehaald? Opa en oma kochten bij Jamin een plastic staaf gevuld met snoep. Afgesloten met zo’n pluim van krullint. Altijd een succes. Later kwam ik nog wel eens bij Jamin voor een softijsje of dat wybertje noga. De aardige meneer van Jamin zal gemist worden. Vanwege zijn snoepgoed, maar ook vanwege zijn vriendelijke aanwezigheid.   hermangrendelman@gmail.com  

Auteur

redactie