STOPPELS | The Passion

emmeloord

De Paasweek is weer voorbij. We beleefden, ieder op zijn/haar eigen manier, weer de emotie die ligt opgesloten in het lijdensverhaal van Christus. De uitvoeringen van de Mattheus Passion van Bach trokken weer een groot publiek. Een meesterwerk van een groot componist dat maar liefst 3 uur duurt en 14 koralen telt. Het viel mij op dat de media in toenemende mate het Paasfeest opblazen als een soort carnavalsfeest waar je natuurlijk bij moet zijn, of, op zijn minst over mee moet kunnen praten. Ik werd even licht onpasselijk toen ik vorige week een van de grote dagbladen open sloeg en bijna het voltallige kabinet al vrolijk lachend en schouderkloppend in de Naardense kerk zag staan. De jaarlijkse uitvoering van het ingetogen meesterwerk van Bach is bijna verworden tot een ordinaire netwerk bijeenkomst van politieke en andere bobo’s. Compleet met een anderhalf uur durende lunch en borrel.

Hoe dit te zien in het licht van de recente gebeurtenissen in Brussel. Het enige dat men ons tot nu toe voor houdt is “de rug recht houden” en “gewoon blijven doen wat je altijd doet”. Maar daarvan hoef je Nederlanders toch niet te overtuigen? Dat hebben we altijd al gedaan. Of het nu de 80-jarige oorlog was tegen de Spanjaarden of de Eerste of Tweede Wereldoorlog, Ze kregen ons land er niet onder. En dat zal ook niet gebeuren. Het is niet of, maar hoé gaan we verder? Wat hout sneed was de opmerking van Mark Rutte dat “onze manier van leven wordt bedreigd”. En dat gaat diep. Maar dat gezegd hebbende moet er wat gebeuren om het tij te keren. Het is er langzaam ingeslopen in de laatste, zeg, 30 jaar, die bedreiging. Men zag dat niet of wilde het niet zien. Die mensen zijn er helaas nog steeds. Het gaat er nu om dat er leiderschap wordt getoond. Dat men als Nederland anders gaat aankijken tegen degenen en instituties die ons bedreigen. Daar is lef voor nodig en ik ben bang dat onder geen van hen die in Naarden zo prominent aanwezig waren dat lef, die durf bestaat. We verzanden waarschijnlijk weer in heldhaftige taal en Brusselse fatsoenspolitiek. Maar de volgende aanslag wordt al voorbereid. We weten alleen nog niet waar en wanneer. Hoe tegengesteld was de sfeer rond het overlijden van Johan Cruijff. Wars van al dat bobo gedoe stond hij voor wat hij vond en deed wat hij moest doen. Eigenwijs, eigenzinnig, soms zelfs irritant maar een leider, op elke plaats en op elk moment. Zijn er nog mensen met die kwaliteiten en met de eigenzinnigheid en de durf om de vinger op de zere plek te leggen? Daar hoef je niet voor naar Naarden, dat kan gewoon elke dag, elk uur. Donald Trump in de VS, Geert Wilders hier, Nigel Farag en Boris Johnson in Engeland mogen dan nep worden genoemd door het “establishment”, het algemene gevoel van onvrede en onveiligheid is dat zeker niet. Peter N. Blauw

Auteur

Douaa Bagou