STOPPELS | KRAGT-TAAL Kinds

Emmeloord

Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid. Weet u nog? Gezien mijn leeftijd heb ik niet al te hoge verwachtingen meer.

Het is zelfs mogelijk dat ik ga dementeren en wat de vergetelheid mij zal brengen weet ik niet maar het is bekend dat veel mensen die toekomst niet willen en daar zelfs niet over na willen denken. Zij stellen liefst een euthanasieverklaring op waarin zij voor zo'n toekomst bedanken. Eigenlijk vind ik dat best kortzichtig omdat je de toekomst niet voor kan zijn. Meestal heeft die verklaring weinig zin. Mensen zijn bang om afhankelijk te worden en hun 'waardigheid' te verliezen, wat die waardigheid ook mag betekenen. Hun zelfbeschikkingsrecht is hen heilig. Ik hoop gezond te blijven maar we hebben niet alles in eigen hand. Ik zal niet bij voorbaat een euthanasieverklaring tekenen. Het Leven zelf is heilig, ik heb het ongevraagd gekregen en zal het ongevraagd verlaten. Wat daarna komt weet ik niet maar het zal zijn wat het is. Daar kan ik me aan overgeven, niet aan mensen die mij uit liefde euthanaseren. Overigens is het soms een uitkomst, maar zoals die ontwikkeling nu gaat vind ik ongewenst. Zag u de aflevering van de Levenseindekliniek? De arts die een niet zo oude dementerende vrouw een dodelijke injectie gaf? Wat dacht u daarbij? Ik dacht aan onze zeer zwaar gehandicapte kleinzoon die niets kan, onbewust is, niemand herkent en zoveel zorg vraagt. En aan mijn dochter die schizofrenie heeft en als een zombie leeft. Veel meer zorg nodig heeft dan ze krijgt. Daar is geen geld voor. Hoe veilig zijn deze mensen in onze wereld? Weet u nog wat er in de oorlog gebeurde met psychiatrisch patiënten? Ik heb vroeger met plezier bij demente bejaarden gewerkt en veel gelachen (nooit uitgelachen!) Het begon al bij de kennismaking met de bewoners. Mevrouw de Boe keek me onderzoekend aan: “Bent u nieuw? Nog lelijker dan zuster Sippie”. Om dergelijke opmerkingen moest ik zo lachen. Deze mensen maken van hun hart geen moordkuil. Ik denk met ontroering aan al die mannen en vrouwen terug. Kinderen waren het. Vroeger sprak men niet van Alzheimer of dementie maar toen werden oude mensen kinds. Dat klinkt zoveel aardiger en stimuleert de betrokkenheid met deze mensen, want wie houdt er niet van kinderen? Voor een gezond, zelfstandig mens is het een schrikbeeld. Dat is te begrijpen, maar de familie kan het vaak nog minder aan. Daarom moet tijdige opvang mogelijk zijn met deskundige zorg. Vooral liefdevolle zorg, het is mooi werk. Kindse mensen reageren goed op zachtheid en liefde, gelijk kinderen. Ria Kragt mefkragt@gmail.com

Auteur

redactie