STOPPELS | Shell 2.0?

Emmeloord

In mijn vorige column had ik het over het begrip 'Ecocide'. Een groep van milieujuristen probeert ecocide als een internationaal erkend misdrijf erkend te krijgen, zodat bedrijven en overheden aangeklaagd kunnen worden voor de aantasting van uw en mijn leefomgeving. Op het symposium van de Pioniers van de Toekomst op 6 oktober werd hier uitgebreid aandacht aan besteed.

Toen ik dat artikel schreef had ik al wel een paar bedrijven in gedachten waarvan ik dacht dat het potentiële kandidaten voor een ecocide-strafzaak zouden kunnen zijn. Een daarvan is Shell. Veel mensen hebben nog steeds een min of meer nostalgische positieve waardering voor deze mega-multinational met deels Nederlandse roots. Maar inmiddels heeft deze gigant zoveel duurzaamheiddeuken opgelopen dat bij mij een grote argwaan is ontstaan over het functioneren en beleid van dit bedrijf. In februari 2016 stelde de Nederlandse bestuursvoorzitter Ben van Beurden nog “Ik pomp alles (bedoeld wordt: aardolie en gas) op wat ik op kan pompen”. Het is ook Shell die lange tijd geprobeerd heeft om olieboringen in het kwetsbare poolgebied te laten uitvoeren. Deze pogingen zijn dan wel door het bedrijf stopgezet; niet uit ecologische of duurzaamheidsoverwegingen, maar omdat de kosten uiteindelijk hoger bleken dan gedacht. Het is ook weer Shell die zijn verantwoordelijkheid ontloopt in het milieuschandaal in Nigeria. Shell verontreinigt daar op grote schaal het gebied, waardoor lokale boeren en vissers hun bestaansmogelijkheden zien verdwijnen. Klimaatverandering, opwarming van de aarde, CO2 uitstoot, uitputting van fossiele brandstoffen: het leken allemaal zaken waar Shell niet wakker van lag. Maar tot mijn verrassing liet Shell op de Nationale Klimaattop op 26 oktober letterlijk een ander gezicht zien. Daar stond opeens mevrouw Marjan van Loon, in januari 2016 benoemd tot vicepresident en daarmee een positie innemend direct onder de eerder genoemde topman Ben van Beurden. Met - het moet gezegd – een vrolijke uitstraling vertelde mevrouw Marjan dat Shell een van de 40 bedrijven is die de regering oproept om meer werk te maken van de uitvoering van maatregelen om de opwarming van de aarde tegen te gaan. Kennelijk was de voorzitter van Greenpeace – toch een verklaard tegenstander van Shell – ook onder de indruk van de charmes van deze dame; de warme handdruk van beiden wekte althans die indruk. Komt het dan toch nog goed? Is Shell eindelijk om en zet ze haar inderdaad gigantische mogelijkheden, kennis en talenten in om daadwerkelijk bij te dragen aan een oplossing voor het mondiale klimaatprobleem? En in welk tempo gebeurt dat dan? Ik geef mevrouw Marjan graag het voordeel van de twijfel (want die is er nog steeds wel) en hoop dat ze in staat is de koers van dit bedrijf te veranderen. Sta ik volgende keer toch met een beter gevoel te tanken. Albert Klein Tijssink Reageren? albert@energiepioniers-nop.nl

Auteur

redactie