STOPPELS | Kragt-Taal: Voltooid

Emmeloord

Er zijn mensen die niet langer willen leven. Dat zijn er meer dan we willen weten. De zelfmoordcijfers zeggen genoeg en dat zijn, o zo treurig, vaak jonge mensen. Maar ook oude mensen wachten op de dood. Ze zeggen dan dat hun leven voltooid is maar dat is een drogreden om te verhullen dat ze ongelukkig zijn. Om hun waardigheid hoog te houden zeggen ze dan dat hun leven ‘voltooid’ is, terwijl in veel gevallen de angst hun raadgever is. Angst voor ziekten, voor afhankelijkheid, voor het verpleeghuis en de dood. Ja, de dood is een vijand die we graag ontlopen of vóór zijn. Vandaar de trots om het heft in eigen hand te nemen. Zelfbeschikking? Als u kon beschikken over uw leven dan is de dood niet uw vriend. Onze minister van volksgezondheid, ja ze dient onze volksgezondheid! heeft er iets op bedacht. Omdat deze ‘gezonde’ ouderen geen beroep kunnen doen op euthanasie, heeft ze in het verlengde daarvan een wet ‘Voltooid Leven’ in het ‘leven’ geroepen die mogelijk maakt dat deze mensen met ‘stervenshulpverleners’ op waardige wijze zelfmoord kunnen plegen. Want dat is het. Hebben onze ministers niets beters te doen? Deze kwetsbare mensen (kunnen jongeren ook een voltooid leven hebben?) vragen aandacht, om gezien te worden, om liefde. Laat er een wet komen die daarin voorziet. Het is confronterend hoe we elkaar in de steek laten. Oud zijn is niet makkelijk maar lijden hoort bij het leven, soms ook bij jonge levens. Maar jonge mensen zien nog uit naar betere tijden. Oude mensen hebben geen betere toekomst voor ogen. Als oude mensen hoge schulden hebben, mogen die dan ook een beroep doen op deze wet of is hun leven niet voltooid voor ze hun ‘schuld’ hebben afgelost? Het voorstel van minister Schippers kan deze ouderen op een idee brengen. Zelfmoord willen ze niet plegen maar als het gelegaliseerd wordt en een stervenshulpverlener staat ze bij, dan ligt de verantwoording bij de wet. Wie wil er nu stervenshulpverlener worden? Luguber werk. Oude mensen behoeven mede-lijden en troost, goede zorg en veiligheid. Nu kunnen oude eenzame mensen denken: laat mij maar gaan, ik ben een last. Zo denken soms zelfs ongelukkige kinderen: ik ben een last voor mijn ouders, ik kan beter dood zijn. Het is hartverscheurend te beseffen dat er zoveel geleden wordt!

Ria Kragt
mefkragt@gmail.com

Auteur

redactie