‘Absurd, dat ik geen inzinking kreeg’

EMMELOORD

Hij dacht ‘even’ een marathon af te vinken, maar kon niet vermoeden dat hij hardlopen zo leuk zou vinden. Stefan Woudwijk geeft toe: ‘Ik ben verslaafd.’

De 31-jarige Emmeloorder blikt op verzoek terug op zijn memorabele sportjaar 2016, waarin hij derde werd op het Nederlands kampioenschap 100 kilometer. Die prestatie levert hem een nominatie op voor de titel Sportman van het Jaar. Diverse keren gebruikt hij het woord ‘absurd’ om zijn ervaringen tijdens de extreme duurloop in Winschoten te duiden. ‘Na een kilometer of zestig, zeventig heb ik een minuutje aan een hek gehangen. Helemaal tegen de (ongeschreven, HdR) regels in, maar daarna liep ik meteen weer in mijn oude tempo. Absurd.’

Laat begonnen

Woudwijk begon pas tweeënhalf jaar geleden voor zichzelf te trainen. De marathon van Rotterdam in 2015 was zijn doel. Volleybal, tennis, voetbal en fitness bleken hem niet erg te liggen, maar hardlopen bleek een schot in de roos. ‘Rotterdam ging heel goed. Ik liep strak op schema en finishte in 3 uur en 20 minuten.’ Via collega-atleet Bas Hollegien kwam hij in contact met trainer Tjeerd Popkema. ‘In heel korte tijd boekte ik veel vooruitgang. Ik liep altijd één tempo, maar van intervaltraining word je sneller. En ik ben op hartslag gaan trainen.’

Vijf marathons

Het ene na het andere persoonlijke record van Stefan Woudwijk ging eraan. ‘Verslavend.’ Zijn honger was nog lang niet gestild. Hij wilde meer en pakte de clubrecords van AV NOP er bij. ‘Ik ben niet de snelste en daarom ben ik maar voor een duurrecord gegaan.’ Een normale cyclus is een marathon in het voorjaar en eentje in het najaar, maar de ultraloper uit de polder liep als voorbereiding op de 100 kilometer vijf marathons (onder meer Rotterdam en Leiden) en twee ultralopen (Veluwezoom 57 km en Utrechtse Heuvelrug 64 km). ‘Gekkenwerk? Ja, zeker. Maar het ging hartstikke goed, al was die van 64 kilometer mentaal veruit het zwaarst. Bas Hollegien liep mee van Rhenen naar Dieren, maar op de terugweg zat hij op de fiets. Ik liep in m’n eentje, op onverhard terrein. Toen dacht ik wel: waar ben ik mee bezig? Verder haalde ik veel energie uit die wedstrijden.’ In de wedstrijd zelf, die op 16 september werd gelopen, had Woudwijk zich niet eens erg verdiept. ‘Ik wist niet wat ik kon verwachten, kende het parcours niet. Maakt voor een wedstrijd van 100 kilometer volgens mij niets uit. De verwachte warmte viel me honderd procent mee. Ik heb wel honderd bekertjes water over m’n hoofd gegooid en verder sportdrank en cola gedronken.’ Tot zijn verbazing kreeg hij geen inzinking.

Nummer twee

‘Totaal niet. Nul komma nul. Absurd, hoe goed je in staat bent om je te focussen en in zo’n roes te komen. Pas bij 95 kilometer dacht ik: ik word moe, terwijl mijn lichaam na 40 kilometer al moe was. Absurd. Het ging hartstikke goed.’ Hij kon nauwelijks geloven dat hij derde van Nederland was in het overall klassement. ‘Moeilijk te bevatten, je weet niet wat je meemaakt. Ik was euforisch en emotioneel, er waren tranen. En de prijsuitreiking, dat was een speciaal gevoel.’ Hij verbeterde het record van Johan Huver uit 1998 met bijna anderhalf uur en kwam over de finish in 8 uur, 19 minuten en 27 seconden. ‘Ik heb er geen spijt van, maar ik doe het nooit weer. Ik wilde me voor mezelf bewijzen, maar de voorbereiding kostte zoveel tijd en ik wil altijd sneller en beter. Dan kan het de volgende keer alleen maar tegenvallen.’ Is 2016 het mooiste sportjaar ooit voor Stefan Woudwijk? Na lang nadenken. ‘Nee. De marathon van Rotterdam vorig jaar blijft de mooiste wedstrijd voor mij, daar heb ik alles aan te danken. Rotterdam was kippenvel. Als ik daar niet had gelopen, was ik niet zo’n gepassioneerde hardloper geworden en had ik niet in Winschoten meegedaan. Maar die wedstrijd over 100 kilometer zal ik nooit vergeten. Winschoten is een goede nummer twee’, besluit de 31-jarige hardloper uit Emmeloord. Harry de Ridder

Auteur

admin