Oh oh Emmeloord | Vakantie

Emmeloord

Vakantie tussen kerst en oud & nieuw. Alle ruimte voor de kunst van het nietsdoen – een kunstvorm die ik aardig onder de knie heb - en traditioneel wegdromen bij de Top 2000.

Ik laat de crossfiets nog even in de garage liggen en stap op mijn eerste herenfiets. Nummer 32 in de lijst, ik ben weer 13 en fiets naar Fokko Dijkstra. Vier blauwe bankbiljetten branden me in de zak, toch nog maar even luisteren aan de balie. Koptelefoon op, wat skippen en duwen op volumeknopjes en dan snel afrekenen. Nevermind, het inmiddels klassieke album van Nirvana met als wisselgeld de good old stuiver. Eenmaal thuis de woonkamer vullen met gitaar distortion en de rauwe stem van Kurt Cobain. Achter de krant komt een wenkbrauw omhoog, “Is dit nou rockmuziek? Nee, dit is grunge. Oh, is dit grunge…” Klasseavond aan de Jansmalaan. De aula werd omgetoverd tot discotheek. Stoelen en tafels aan de kant, de cola koud in de koelkast. De in een vuilniszak meegebrachte stereotoren werd op z’n plek gezet en cd’s werden gerangschikt op genre. Achter het plastic van het transparante doosje een papiertje met de naam van de eigenaar. Licht uit, geïmproviseerde spots aan en na wat rustige plaatjes om op gang te komen, woest dansen op Smells Like Teen Spirit. Daarna ‘housen’ op No Good van The Prodigy, genoteerd op 1744 en samen met Out of Space de eerste fatsoenlijke houseplaat die Emmeloord bereikte. Naarmate de avond vorderde en de cola wat gezakt was, tijd voor Whitney Houston. I Will Always Love You, dit jaar op 453 en voor altijd verbonden aan schuifelen in de aula. Andre Hazes op 334, het concert in de ArenA is alweer ruim tien jaar geleden. De Dire Straits, ik kreeg ze gratis op Cassette Single bij mijn eerste radio-cassette speler. Enjoy The Silence, Window of my Eyes en de Hurricane van Bob Dylan: magistrale platen. Bob Marley staat voor karaoke op een camping, Feel voor de kookkunsten van Elzo. De Top 2000 is als MTV in de jaren ‘90. Zonder flauwekul op Jersey Shores en Super Sweet 16’s, alleen maar videoclips. Het ene liedje na het andere met voor elke plaat een herinnering in de cinema van het geheugen. Via Angie naar LA Woman en like a rolling stone naar helden van David Bowie. De streets have no name, maar weet je nog? De summer of ‘69 in ’97? Een weekje wandelen door memory lane en toen was het weer maandag. Een gewone maandag. Monday Monday, op 1563. hermangrendelman@gmail.com

Auteur

redactie