Hannes, de draaiorgelman, is niet meer

Emmeloord

‘Als je de naam ‘Hannes’ in Ens noemde dan rammelde het in Rutten. Ja wie kende hem niet.’

De woorden komen uit de mond van de dochter van Hannes van Veen, beter bekend als de draaiorgelman. Op 25 januari overleed de markante polderbewoner op 80-jarige leeftijd. In de beginjaren zestig kocht Hannes samen met vader Klaas het draaiorgel ‘Winnetou’. Het was naast de ijzerhandel die hij bestierde, zijn lust en zijn leven. Er was geen feestje in de polder zonder de vrolijke noten uit Winnetou. Wekelijks klonken de klassiekers uit het instrument op de markt over de Lange Nering. In de Franse Weken in de jaren zestig was het allemaal begonnen. Hannes reisde verder met Winnetou naar alle uithoeken van de polder, waar maar iets te vieren was. En dus was hij er ook bij toen koningin Beatrix in 1992 haar verjaardag in Emmeloord vierde. De hand die hij haar gaf werd vereeuwigd door fotograaf Hans Veenhuis. ‘Hannes heeft wel 100den nabestellingen gedaan. Volgens mij hangt in iedere woonwagen in Nederland die foto’, zegt Veenhuis. Enkele jaren later toen de koningin op visite was bij de NAK schudde hij haar nogmaals de hand. ‘Oh pa was zo trots op die momenten. Hij was ontzettend wijs met de koningin en de Oranjes.’ De in Koudum geboren Hannes bleef met zijn jonge gezin reizend in een woonwagen uiteindelijk in de polderklei steken. Toen zijn zoon zes jaar was en het gezin op het woonwagenkamp aan de Hoefbladstraat in Emmeloord bivakkeerde, schoot de familie er wortel, omdat de jongen naar school moest. Hannes groeide als typetje uit tot een van de markantste polderbewoners. Hij droeg altijd klompen, had steevast een zak shag onder de arm, een sjekkie in zijn bekkie, pikzwarte handen van het ijzer en een bos haar met lange staart, noemt dochter de kenmerken die hem typeerden. Lezen en schrijven had hij nooit geleerd, maar rekenen kon ie des te beter, zegt dochterlief die hem de laatste vijf jaar dagelijks bezocht in Talma Hof. ‘Pa had Alzheimer en dacht dat ie in een woonwagen woonde. Hij had er zijn eigen wereldje en is in die wereld ontzettend lief en goed verzorgd.’ Het is al weer ruim vijf jaar geleden dat Hannes voor het laatst met Winnetou op pad was. Inmiddels treedt de dochter in zijn voetsporen. Hannes is niet meer, maar de draaiorgelklanken van Winnetou die hij naar de polder bracht blijven. Cees Walinga

Auteur

redactie