Oh oh Emmeloord | Zwemmen

Emmeloord

Zwemmen heb ik nog gewoon geleerd door met de rest van de klas in een grote witte bus van Bangma te klauteren. Schoolzwemmen, met ‘de zwembus’ naar de Kinkhoorn. Schoolzwemmen? De millenial die de iPad afstemt op deze column – ik denk het niet – krabt zich met de smartwatch achter de oren.

‘’Schoolzwemmen? Wat is dat?” Enige uitleg: vroeger ging je met de schoolklas zwemmen. Met je klasgenootjes in een bus van de Zevensprong naar de Kinkhoorn. Vadertje Drees en zijn maat Joop den Uyl betaalden. Het economitrisme bestond nog niet. De staat was er nog voor de samenleving. De jeugd weerbaar maken tegen de gevaren van het water, een logische gedachte in de lage landen. Echter: corporates en banken verdienen er geen cent aan. Zodoende dus ook dat de overheid besloot het maar af te schaffen. Zelf leren zwemmen is voor weinig vermogende ouders met opgroeiende kinderen amper te betalen, maar in Den Haag hadden ze ook hier een oplossing voor: “We denken ‘bekijk het maar’ en lullen er ondertussen een liberalistische punt aan. Goed plan, zo gaan we het doen,” klonk het in de ministerraad. En zo geschiedde. “Maar dat is toch best wel erg,” zegt de millenial. En dat is het. Dat is liberalisme zonder vermomming: survival of the fittest. De Kinkhoorn, het zwembad wat vroeger aan de Zuiderkade stond. De chloorlucht kwam je op de Nagelerstraat al tegemoet en wie niet kon zwemmen, werd na enig snauwen een handje geholpen. Een metalen haak werd van de muur getrokken en eenmaal om je nek gestoken, scheelde dit weer een hoop inspanning. De slag netjes afmaken was immers niet meer nodig. De badmeester sleurde je met die haak wel even door het bad heen en voor je het wist was de zwemles weer voorbij. “Heb je het witte lintje al?”, vroeg ik aan een jonge kameraad die trots vertelde dat hij naar zwemles was geweest. En of hij die had. “Laat je lintjes maar eens zien,” zei zijn moeder. Trots liet hij zijn behaalde lintjes zien. Netjes ingeplakt op een stickervel. “Nou zo’n mooi stickervel hadden wij vroeger niet hoor. En de borstcrawl leerden we ook niet. Gewoon de schoolslag, in de Kickhoorn.” Als ik denk aan de Kinkhoorn dan zie ik nog die rode streep op de bodem. Van het startblok duiken en verplicht enkele meters onder water zwemmen. De rode streep tegenkomen en weer naar boven trappelen. Ik trek in gedachten nog een baantje. Zie de klok weer hangen, hoor het gejoel van kinderen en loop weer met natte haren langs de prijzenkast met bekers in de hal. En die millenial? Die stopte met lezen na de eerste alinea van deze column en dacht alweer na over wat nou te stemmen vandaag. Twijfel en frustratie. De zwevende kiezer, zwemmend tussen al die mogelijkheden. Zal ik dan maar verklappen dat je op Lijst 10 ook gewoon op Georgina Verbaan kan stemmen? Is dat probleem ook weer opgelost. hermangrendelman@gmail.com

Auteur

redactie