Trappist

Emmeloord

Een week na de verkiezingen kunnen we een beetje bijkomen van de partijleuzen, die op ons in de dagen en weken voorafgaand aan 15 maart werden afgevuurd. “Het land dat we willen doorgeven”, “Koers houden” en “Nederland is van ons (of van ons allemaal)”, om er maar een paar te noemen. Grote afwezige in alle discussies en debatten was het onderwerp duurzaamheid. En hoe Jesse, Marianne en Gert-Jan ook hun best deden, het ging toch vooral over onze identiteit. Nou lijkt mij een voorwaarde om überhaupt een identiteit te hebben – en om die te kunnen verdedigen tegen alle van buiten komende onheilen – dat we als mensen of samenlevingen blijven bestaan; een identiteit is per definitie gekoppeld aan mensen en de manier waarop die mensen omgaan met elkaar en hun omgeving. Hoe komt het toch dat aan zo’n noodzakelijke bestaansvoorwaarde zo weinig aandacht wordt besteed door de politieke leiders van dit land?

Enige weken geleden woonde ik een bijeenkomst bij van Perspectief, een vereniging van humanistisch en vrijzinnig georiënteerde mensen in Noordoostpolder. Aan de hand van de film Samuel in the Clouds (de moeite waard: gewoon even googelen!) ontspon er zich een discussie over de vraag waarom wij met open ogen bezig zijn om onze planeet zo te beschadigen. En hoewel er veel mensen van goede wil zijn, stelden we toch ook vast dat we gevangenen van onszelf en van onze huidige manier van leven zijn geworden. Verandering roept weerstand op en daar houden we niet van!

Onlangs kwam de NASA met opzienbarend nieuws naar buiten: er was een nieuw planetenstelsel ontdekt dat sterk zou lijken op onze aarde. Er werd gezegd dat de ontdekker een Belg was en dat daardoor dit stelsel de bij bierliefhebbers bekende naam Trappist kreeg. Stel nu eens dat we bij alle onderzoeken die we in de ruimte doen, ontdekken dat er tussen nu en 30 jaar een planeet of grote komeet op ramkoers ligt met onze Aarde. Ik denk dat alle leiders, knappe koppen, middelen en hulpbronnen ingezet zullen worden om deze bedreiging van ons voortbestaan het hoofd te bieden. Internationale samenwerking zal gericht zijn op een gemeenschappelijk doel; landen en inwoners zullen zich opofferingen getroosten om dit gevaar af te wenden. Het gevaar is concreet en zichtbaar, net zoals de gevolgen van niet ingrijpen.

Niet ingrijpen – of een beetje ingrijpen zoals bepaalde partijen voorstaan – om klimaatverandering tegen te gaan en ons beslag op de nog aanwezige natuurlijke hulpbronnen te beperken, leidt tot onomkeerbare gevolgen voor de komende generaties. We hebben nog maar beperkte tijd om de noodzakelijke maatregelen te nemen. Dus beste Mark, Sybrand, Geert, Alexander, Emiel aan de slag! Dan drinken we daarna een biertje.

Reageren: albert@energiepioniers-nop.nl


Auteur

Redacteur