Dirk, Tom en twee andere kanjers

Emmeloord

De afgelopen weken heb ik volop genoten. Eerst werd mijn voetbalkluppie voor het eerst sinds mensenheugenis weer eens landskampioen. Onder de bezielende aanvoering van ene Dirk K. werd werkelijkheid waar ik al vele jaren naar uitkeek en wat maar steeds nooit gebeurde. Het was niet altijd makkelijk om in die jaren supporter van Feyenoord te zijn, maar het was het wachten waard.

Op het moment dat ik deze column aan het papier toevertrouw zit ik nog volop na te genieten van een minstens zo indrukwekkende sportprestatie van ene Tom D. uit Maastricht. Drie weken lang meeleven met een wielrenner gaat je ook niet in de koude kleren zitten en er waren zeker in de laatste week momenten bij, die zich het best laten omschrijven als van ”himmelhoch jauchzend bis zum Tode betrubt” . Kortom u begrijpt het al; het was een emotionele achtbaan zonder weerga.

Ik realiseer mij dat in dat genieten ook een element zit van competitie; als jouw club kampioen wordt, dan wordt een ander dat dus niet. Mijn genot is dan omgekeerd evenredig met het verdriet van een Ajax supporter. Bij de overwinning van onze nieuwe Nederlandse wielerheld in de Giro kon ik ook niet ontkennen dat in mijn genot een deel nationale trots te bespeuren viel. Ook hier zou je kunnen zeggen dat mijn genot ten koste ging van een ander, in dit geval een buitenlander.

Als je daarover nadenkt, komt de vraag naar boven of er ook vormen van genieten bestaan die niet op de een of andere manier over de rug van een ander bereikt kunnen worden. Gelukkig bestaan die volop en ik heb dat in het afgelopen Hemelvaartsweekeinde van nabij mogen meemaken. Sinds september 2014 zijn mijn vrouw en ik betrokken bij de integratie van een vluchtelingenfamilie, bestaande uit twee kinderen en hun tante. Die kinderen hebben in hun thuisland meer meegemaakt aan ellende dan een Nederlander hier in zijn hele leven meemaakt.

Onderdeel van die misère was ook het ontbreken van welke vorm van onderwijs dan ook. En nu, nog geen drie jaar later in Nederland zie je ze opbloeien; ze gaan naar school, halen mooie cijfers en hebben echte toekomstplannen. Maar bovenal, ze hebben weer plezier en lachen weer. In een korte vakantie met deze kinderen raakte ik onder de indruk van snelheid en het gemak waarmee ze de dingen eigen maken, hoe ze vrienden maken en hoe zelfverzekerd ze weer in het leven staan. Ik ben ervan overtuigd dat het merendeel van deze kinderen en hun ouders op dezelfde manier werken aan hun nieuwe toekomst. Ze doen dat vooral zelf en hebben af en toe een zetje van coach nodig. En iedereen met een beetje tijd en aandacht kan die coach zijn; geloof me, het is de moeite waard!

Beste Tom D. en Dirk K.; ik wil niets afdoen aan jullie prestaties, maar de kinderen die ik hierboven als symbool heb beschreven, zijn voor mij de echte kanjers.

albert@energiepioniers-nop.nl


Auteur

Redacteur