'Jutezak heeft tijd doorstaan'

Emmeloord

Herman Poland (65) uit Espel neemt vrijdag afscheid van aardappelhandelshuis Den Hartigh in Emmeloord. Collega’s, zakenrelaties, familie en vrienden komen hem de hand drukken.

Liefst 47 jaar legde hij al zijn ziel en zaligheid in het handelsbedrijf dat zijn vader Jan Poland in 1959 startte in Espel. ‘Op 1 juli 1970 ben ik begonnen. Ik heb eerst alles gedaan; ik stond in de vriescel bij - 25 graden, aardappels sorteren op de heftruck rijden, noem maar op. Ik deed alles en ik was natuurlijk als scholier al actief in de zaak.’ Zijn vader Jan Poland had een speciale neus voor goede aardappelen, maar sprak geen buitenlandse talen. Om met aardappelen verder te komen in de wereld werd Den Hartigh in 1969 opgekocht, waar Poland al jaren mee samenwerkte. Logistieke proces ‘Pa kocht ook de mensen erbij, zodat er kennis kwam. Den Hartigh uit Broek op Langedijk was een puur exportbedrijf, die naam is dus ook aangehouden vanwege de naamsbekendheid en het imago. Dat is nogal bepalend in de pootaardappelbranche. Klanten kijken naar het embleem op de jutezak’, weet Poland. Hij richtte zich binnen de onderneming op het logistieke proces. Een specialistische klus vanwege het zaken doen met 40 verschillende landen over de hele wereld. Jutezak Hij zat bovenop de ontwikkelingen voor het optimaliseren van het transport van aardappelen. In zijn loopbaan is veel veranderd, maar de aloude jutezak heeft de tijden doorstaan. ‘Een ander type fust is eigenlijk niet gevonden voor de aardappel, al zijn er nu ook houten kisten (1250 kg), waarin aardappelen tot het voorjaar in opgeslagen kunnen worden, maar de jute heeft het overleefd. De zakken zijn wel kleiner geworden van 50 naar 25, maar ze zijn zo goed voor pootaardappelen; jute ademt en het laat geen licht door. En jutezakken kunnen we nu ook met machines palletiseren.’ Poland heeft heel wat zakken van 50 kilogram verladen. ‘Daar moet je handigheid in hebben, maar ik heb ze liever dan de zakken van 25 kg.’ Maar het fysieke versjouwen van aardappelen was niet zijn bezigheid bij Den Hartigh. Dat was het proces regelen. ‘Dat paste helemaal binnen mijn interesse; mensen aansturen. Het was mijn passie om de medewerkers zo in te zetten dat ze hun talenten het beste gebruiken. Ik ben niet van ‘je mot dit of je mot dat’, nee vragend aansturen, daar bereik je het meeste mee. En natuurlijk heel veel meevoelen met de boeren en verladers. Logistiek moet het allemaal op rolletjes lopen, het mag niet gebeuren dat de partij aardappelen in de haven arriveert en het schip al vertrokken is.’ In het kleine bedrijf met 12 man personeel bij Den Hartigh, inclusief de mensen van het kweekbedrijf, moest Poland ook wel eens bijspringen bij het rooien van kweekaardappelen. ‘Dat is leuk werk, want zo leer je ook de rassen kennen.’ Hij verwacht dat hij straks na zijn pensionering nog wel eens op zijn knieën mag in het proefveld aan de Johannes Postweg om aardappelen te rooien. En mocht dat toch uitblijven dan heeft hij zijn eigen akkertje aardappelen op zijn volkstuin in Espel. De soorten Prada, Forza en Masai heeft hij dit voorjaar gepoot. ‘Ik heb geen landbouwkundige opleiding gehad, maar 47 jaar bij zo’n bedrijf dan steek je er wel wat van op natuurlijk.’ Bouwtoezicht Het werk bij Den Hartigh behoort tot het verleden. Poland heeft in drie jaar een opvolger klaargestoomd. ‘Dat geeft een heel gerust gevoel.’ Als actief vrijwilliger in Espel, waar hij meewerkte aan de grote veiling die 140.000 opbracht, is hij inmiddels aangesteld als toezichthouder op de bouw van het Multifunctioneel Sportcentrum Espel. Daarnaast schrijft hij mee aan het boerderijenboek van de Noordoostpolder en is actief in Sportdorp Espel. Stil zitten is er nog niet bij. Poland verwacht dat de bouw dit najaar van start gaat. Cees Walinga

Auteur

redactie