Oh oh Emmeloord | Krant

Emmeloord

Zaterdagmorgen, ochtendjas aanschieten en lekker langzaam wakker worden aan de keukentafel. Een kop koffie, dikke mergpijp erbij en na nog eens bijgeschonken te hebben, de krant van de mat halen. De Volkskrant, alleen op zaterdag. Want om nou elke dag een krant op de mat te horen vallen…“Wat is dat voor ziekelijk tempo joh,” aldus comedian Patrick Laureij in z’n theatershow Dekking Hoog. En dat is het hoor, blij dat ik hier niet alleen in sta. Niet bij te houden zo’n dagblad. Ben je halverwege pagina 5 en bam, daar is de volgende alweer.

Met het angstzweet in de nek elke morgen om 6 uur rechtop in bed nadat je de brievenbus hoort kletteren. Na een jaar zat ik tussen stapels ongelezen kranten die me smekend aankeken. Ongebruikt weggooien is ook zonde van de centen dus besloot ik voorlopig maar geen wc papier meer te kopen. Toen ik op de camping twee keer per dag met een oude krant onder de arm richting het toiletblokje liep, kreeg ik te horen best een keer langs te mogen komen in de Dethleffs van de buren, ‘mocht ik ergens over willen praten.’

Goed, na dat gesprek lees ik de Volkskrant enkel nog op zaterdag. En rustig aan hoor. Niet te druk maken. Wat je niet leest gewoon weggooien, dat mag best. Helemaal niet erg. Ik begin dan altijd met het magazine. Beetje columns, beetje hip doen met meubels en altijd wel een kunstzinnig typje wat vertelt hoe oesters te eten en welke blik je daar dan bij hoort te trekken, heel leerzaam.

Afgelopen zaterdag geen oesters in het magazine. Maar wel - en daar kijk je toch altijd even van op - een Emmeloorder. Arend Mintjes, de voormalige marktmeester. Ook gezien? Samen met 5 leeftijdgenoten vertelt hij over werken na de pensioengerechtigde leeftijd. Een 71 jarige ijsjesverkoper, Cor van Raaphorst vervoert dure auto’s in een trailer, “Ik wil niet maandenlang op een strand in Spanje zitten. Van dit kikkerlandje geniet ik veel meer.”

Marktmeester Mintjes is inmiddels 77 maar staat nog dagelijks om half 5 op. “Tegen half zeven ben ik thuis, dan zoek ik mijn bedje weer op.” En wanneer stopt u met werken? “Kranten rondbrengen is mijn lust en mijn leven. Ik hoop dit nog steeds te doen als ik 85 ben, ook al moet je dan soms door een halve meter sneeuw ploeteren, door regen, wind storm of gladheid. Gisterochtend ben ik onderuit gegaan met de fiets. Nu heb ik een zere arm, maar morgenochtend stap ik gewoon weer op.”

Ik hoop dat ik ook 77 mag worden. Dan neem ik ook een krantenwijk. Neem ik de middagkrant in West en groet ik de mensen. Dan zwaaien ze terug of we maken een praatje, vertellen een grap en dan snel weer door. Dan fiets ik door de straten van mijn jeugd en is de cirkel rond. Dan ben ik op leeftijd en blij dat ik leef. Dat lijkt me fantastisch.

hermangrendelman@gmail.com


Auteur

Redacteur