De Boodschap

Emmeloord

Het is lang geleden en waar gebeurd. Ik was 13 jaar en zat met mijn moeder in de trein. We waren uit geweest en nu op terugreis. Onze coupé zat vol mannen die van hun werk huiswaarts keerden. Ze waren uitgelaten. Mijn moeder trok hun aandacht want ze was een mooie vrouw van goed 40 jaar. Ze grapten: “Zo mevrouw, uitgaan zonder man, vindt hij dat wel goed? Is dat wel vertrouwd?” Moeder:” Mijn man is aan het werk”. “Ja, ja, dat zal wel en u weet waar en wat?”, gniffelden ze, “Je weet toch hoe mannen zijn mevrouw?”.

Moeder was niet gediend van die insinuerende praatjes en zei gedecideerd: “Mijn man werkt voor de kerk, voor de komst van Gods Koninkrijk”.

“Dat geloof is toch een geweldig alibi, ik ga ook geloven”, merkte een van de mannen op. Hilariteit alom, er werd vrolijk gelachen. Zo ging dat een poosje door. Moeder vond het niet leuk en verdedigde zich:“Ja, jullie lachen wel maar wie het laatst lacht, lacht het best. Het geloof is een zaak van levensbelang. Het loopt verkeerd met jullie af als je zonder God en gebod leeft, want elk mens zal eens rekenschap moeten afleggen”, waarschuwde moeder. Na haar donderpreek werd het doodstil in de coupé. Daar hadden ze niet van terug.

Ik zat met kromme tenen. Toen we uitgestapt waren, vroeg ik waarom ze zo streng had gesproken. “Ik heb een boodschap door te geven, kind. Dat is mijn plicht, het betreft De Goede Boodschap”.

“Maar waarom zei u dat van “Gods Koninkrijk”? (Ik dacht aan de Koninkrijkszaal) Nu denken ze dat we Jehovah's Getuigen zijn en dat is een vals geloof, daar schieten ze niets mee op”, zei ik. “Ze weten donders goed waar het over ging”, besloot moeder.

Veel jaren later bij de balie van een woningcorporatie alwaar een bordje met “Kom met uw klacht bij Kragt”, kwam er een oudere keurige dame naar me toe. Er ging een schok door me heen want ik meende mijn moeder te zien, zozeer leek die vrouw op haar. “Wat kan ik voor u doen?”. De vrouw sprak zachtjes: “ik heb een vervelend probleem”. “Zegt u maar waar het over gaat”. “Het betreft mijn toilet”, zei de vrouw verlegen. “Wat is het probleem precies?” De vrouw buigt zich over de balie naar me toe en fluistert: “De boodschap blijft liggen”. De Grote Boodschap, wel te verstaan.

Kragt-taal, mefkragt@gmail.com


Auteur

Redacteur