Oh oh Emmeloord | Zomerlezen

Emmeloord

Als laatste der Mohikanen die onder zijn schelp vandaan kwam en zag dat de Zuiderzee vruchtbaar land geworden was, las ik afgelopen weekend ‘Het Nieuwe Land’ van Eva Vriend. Het boek verscheen in 2013, dus als goede burger van de Noordoostpolder heeft u het vast al gelezen. Zo niet, het boek verklaart een hele hoop. Al ruim dertig jaar vraag ik me af hoe het toch komt dat polderbewoners van die nette betamelijke mensen zijn. Al ruim dertig jaar vraag ik me af waarom er vroeger toch allemaal witte nogal breekbare schelpjes tussen de aarde in de achtertuin zaten. ‘Toch mooi he, dat tuinieren op de zeebodem,’ grapte mijn opa vroeger bloedserieus. Die opa, wat een grappenmaker ook. Maar waarom hij er zo serieus bij keek? Tuinieren op de zeebodem, ‘nog even en u komt een oude zeemijn tegen opa, past u wel op met die schoffel?’ Tot van ’t weekend, je voelt je toch drie decennia enigszins in de maling genomen. ‘Het Nieuwe land,’ het blijkt geen loze titel, het is waar!

  Het Nieuwe Land: een boek over het selecteren van de beste boeren met een verzorgd huishouden, het verdelen van akkers en het inrichten van een nieuwe maatschappij waarbij goede kwaliteit in alles centraal stond. Een stukje geschiedenis in romanvorm waarbij de schrijfster het verhaal van de polder vertelt aan de hand van haar eigen familiegeschiedenis. Maar goed, dat had ik eigenlijk niet hoeven vertellen want u heeft het vast al gelezen en om nou in de krant een recensie te gaan schrijven over een boek dat drie jaar geleden verscheen? Laten we dat niet doen. Wel moest ik bij het lezen van het boek denken aan dat andere boek over de polder: ‘Lelystad’ van Joris van Casteren. Waar in de Noordoostpolder bewust werd toegewerkt naar een uitstekende samenleving, ging het er in Lelystad heel anders aan toe. In Amsterdam kreeg het onhandelbare tuig via een speciaal loket een woning in Lelystad toegewezen en toen dat eenmaal van mond tot mond ging; drukte alom, met z’n allen naar de nieuwe wereld. Stedenbouwkundige Cornelis Lely kon zijn plannen en ideeën al snel weer inpakken en aftaaien waarna hij werd vervangen door een club ambtenaren die van stedenbouw geen moer begrepen hadden.   Het resultaat: bouwen zonder helder toekomstperspectief, troosteloze wijk na troosteloze wijk met een ‘weinig evenwichtige’ samenstelling van de bevolking als bewoners. Hoofdpersoon Joris van Casteren groeide er op en schreef vanuit zijn perspectief een uiterst vermakelijke roman over de mislukking in de andere polder. Ook dit boek is al wat ouder maar heeft u het nog niet gelezen en zoekt u een boek voor op de camping? Waar het boek van Vriend wat droogjes aandoet en leunt op de omlijsting van een geschiedenisles, kan Lelystad van Joris van Casteren prima mee naar het strand. Leerzaam, maar vooral ook sappig en vermakelijk. Een stuk prettiger dan de stad zelf.   hermangrendelman@gmail.com

Auteur

admin