Nick Verolme probeert eenzaamheid achter zich te laten

EMMELOORD

Sinds een tijdje gaat het weer wat beter, maar de 26-jarige Nick Verolme uit Emmeloord komt van ver. Een sociale fobie, een drankverslaving, een lijf dat door achondroplasie niet alles kan en geldproblemen zorgden ervoor dat hij een poosje leefde als een kluizenaar. ‘Nou, dan voel je je waardeloos hoor.’

Nick is de eerste die voor Carrefour, welzijnsorganisatie Noordoostpolder, in deze krant zijn verhaal wil doen over eenzaamheid. Makkelijk is dat niet, erkent hij. ‘Het is niet iets waar ik graag over praat. Je schaamt je toch een beetje. En ik ben bang voor de reacties van mensen. Misschien vinden ze het wel mijn eigen schuld, dat doet pijn.’

Nick heeft als kind al problemen, vertelt hij. Door zijn kleine voorkomen voelt hij dat mensen op straat hem vaak aanstaren. Toen hij opgroeide, werd hij daar ook erg mee gepest. ‘Ze gooiden me regelmatig in de singel.’

Op zich niet zo gek dus, dat hij een sociale fobie ontwikkelde en straatvrees. De alcoholverslaving en geldproblemen zorgden er daarbij voor dat Nicks leven op een gegeven moment ‘een chaos’ was.

‘Ik sloot me af voor de buitenwereld. Die vond ik doodeng. Ook mijn familie en vrienden liet ik een tijdje niet meer toe. Mijn wereldje werd kleiner en kleiner. Uiteindelijk leefde ik echt als een kluizenaar.’

Maar ergens besloot hij hulp te zoeken. ‘Eenzaamheid is slopend. Ik was altijd moe, depressief en had een heel negatief zelfbeeld. Mijn haar viel zelfs uit van de stress.’ Daarnaast verwaarloosde hij zijn huis. ‘Het was vies en een enorme rommel. Maar dat kon me geen bal schelen.’

Social media en videogames bleken zijn redding. ‘Die zorgen ervoor dat ik me sterker voel.’ Net als therapie natuurlijk en het stoppen met drinken een halfjaar geleden. Maar echt contact met mensen is nog altijd lastig. ‘Ik durf inmiddels wel weer de straat op, maar altijd met iemand anders. En ik ben aan het fotograferen geslagen. Daardoor kan ik ook naar buiten, omdat ik me dan daarop focus in plaats van op mijn paniek en angst.’

Zijn familie, een vriend en de buurvrouw zijn –naast social media- op het moment de enige contacten. ‘Zij weten van mijn angstaanvallen, dus dat geeft me rust.’

Ontmoetingsplekken voor eenzame jongeren zouden ook leuk zijn, maar daar vindt Nick het nog wat te vroeg voor. ‘Ik moet eerst mijn leven weer op orde krijgen. Ritme en regelmaat. Nu ga ik nog te laat naar bed en kom ik er te laat uit. Dat moet anders.’

Zijn advies voor de buitenwereld: ‘Staar me niet steeds aan en behandel me niet als een klein kind. Ik ben klein, maar volwassen. Door die veroordelende blikken voel ik me nog eenzamer dan ik al ben.’

Ben jij tussen de 15 en 27 jaar oud, voel je je eenzaam en wil je je verhaal delen of hierover in gesprek? Mail naar: joanne.van.eerde@carrefour.nu.


Auteur

Redacteur