Gerrit van Dijk is nog niet klaar

Emmeloord

Gerrit van Dijk uit Vollenhove heeft er al vijftig arbeidsjaren opzitten en nog is de 65-jarige niet klaar met werken. ‘Pas volgend jaar mei ga ik met pensioen’, zegt hij.

Bij Concern voor Werk aan de Produktieweg in Emmeloord is de hoofdingang afgesloten. De zijingang is ook voor bezoekers de toegang tot het bedrijf. ‘Ik zoek Gerrit van Dijk’, vraag ik de eerste de beste die ik tegen kom. ‘Oh ik zal even kijken.’ De man loopt naar de uitgang en kijkt over het parkeerterrein. ‘Ja hij moet er zijn. Z’n auto staat er.’ ‘Dan neem ik u wel even mee naar Gerrit.’ Op de inpakafdeling wijst hij me de jubilaris aan. Gerrit gaat vervolgens voorop naar een rustige kamer. De sociale werkplaats is al een halve eeuw zijn domein. ‘Toen ik begon te werken heb ik drie dagen bij een fruitteler in Kraggenburg gewerkt. Ik mocht het erf schoonhouden en vegen. Dat was niets voor mij. Toen kon ik aan het werk bij de sociale werkplaats van Het Oude en Nieuwe Land aan de Bisschopsstraat in Vollenhove.’ Onder meer onderdelen van stopcontacten in elkaar zetten behoorde tot de taken. Na vijf jaar verhuisde hij naar Into aan de Randweg in Emmeloord. ‘Daar kwam ik op de houtafdeling waar we luchtkokers maakten voor Tolsma. Die maakten we met nietpistolen. Best gevaarlijk maar we hebben nooit ongelukken gehad.’ De mooiste jaren van zijn arbeidzaam leven beleefde hij later in het magazijn aan de Produktieweg. ‘Ik was een van de eerste medewekers met een heftruckcertificaat’, zegt hij met trots, terwijl hij naar zijn portemonnee grijpt om het certificaat te tonen. ‘Het is nu wel verlopen hoor.’ Op de heftruck ging het een keer mis, toen hij in de achteruit reed met de vork nog omhoog. ‘Ik ramde een balk, die ging stuk, maar verder was er geen schade.’ Van Dijk werkte ook nog een poosje in de buitendienst, maar dat was niet zijn ding. ‘De dijk tussen Lemmer en Urk schoonhouden. Ik stond veel te veel op mijn benen. Ik kreeg zulke blaren. Dat lopen was niks voor mij, ik was er ook niet aan gewend.’ Van Dijk heeft inmiddels aangepaste schoenen waarvoor hij regelmatig naar Hoogeveen moet. Hij kon zelfs een poosje niet autorijden, maar die tijd is gelukkig voorbij. Ouwe lullendag Zijn Citroen Saxo is zijn trots. ‘Ik rijd er heel voorzichtig mee. Waar ik 100 mag rijd ik 80.’ De wagen brengt hem dagelijks naar de werkplek, al hoeft hij op vrijdag niet meer te werken. ‘Een ouwe lullendag.’ Momenteel werkt hij op de afdeling Montapak bij voorman Hans van de Hoven, waar hij het ontzettend naar de zin heeft. Het gouden werkjubileum mocht wat de geboren Kampenaar betreft, wel stilletjes voorbij gaan, maar dat lieten zijn collega’s niet gaan. Er was koffie met gebak en frisdrank en voor de jubilaris was zelfs een taxi naar huis geregeld. ‘Ja, maar die kwam niet opdagen, maar het taxibedrijf kwam enkele dagen later wel een bloemetje brengen met een excuus voor dat ze me hadden laten staan.’ In Vollenhove komt Van Dijk zijn vrije tijd door met tv-kijken en woordzoekers oplossen. ‘Vroeger hielp ik ook bij het bouwen van de corsowagens, maar dan ben ik nu te oud voor.’ Helemaal los van het corso is hij overigens niet. Op de hoogtijdag van Vollenhove verkoopt Van Dijk programmaboekjes. Cees Walinga

Auteur

redactie