Reportage: Ronaldo in de polder?

Rutten

Terwijl menig Fries hartgrondig vloekte, gingen bij RKO de armen juichend de lucht in. Eindelijk was daar de zege, een mooie: 3-2 tegen het sterke Oldeholtpade. ‘Ik ben heel blij’, bekende Rob Loman.

De aanvoerder stapte met een grote grijns van het veld. Niet zo gek, want RKO bleef zes ronden lang met lege handen achter. Louter nederlagen reeg de vierdeklasser aaneen. Tot zondag. Tot twee keer toe poetste de piepjonge ploeg van trainer Henk Posthuma een achterstand weg. Met als gevolg dat RKO de laatste plaats heeft overgedaan aan BEW. Voetballen in Rutten is de laatste seizoenen vooral overleven. Blijven strijden, ook als de situatie vrij uitzichtloos is. Dat was de afgelopen twee seizoenen zo, toen RKO zich twee keer via de nacompetitie veilig speelde. Dit seizoen is het niet anders. Met nul punten uit zes wedstrijden moest RKO meteen in de achtervolging. Met een piepjonge ploeg – de oudste veldspeler die tegen Oldeholtpade aantrad is 23 jaar – bewerkstelligde RKO misschien wel de ommekeer.

Frustrerend

De zondagclub begon dus beroerd aan de competitie en kreeg ook meteen te maken met een hausse aan blessures, die nog steeds voortduurt. Henk Posthuma miste zondag vijf basisspelers. Rob Loman: ‘Achterin stond niemand op zijn eigen positie. Heel frustrerend, al die blessures. Elke week staan we met zestien, zeventien man op het trainingsveld. De tegenwind knakte het moraal niet. Het is ook niet zo dat RKO week in week uit is afgedroogd. ‘Alleen Pesse en De Blesse waren echt beter’, zei Henk Posthuma. ‘Voor de rest leden we kleine nederlagen en had ik altijd het gevoel dat er wat te halen viel. De groep blijft enthousiast. De wil is er, er wordt keihard gewerkt. We zijn erin blijven geloven, daar begint het mee. Als je je stinkende best blijft doen, valt het een keer de goede kant op. Dat kan niet anders.’ En zo geschiedde tegen Oldeholtpade met de sterke Wilco Elshof, die er na zes wedstrijden al twaalf in had liggen, in de spits. Ook tegen RKO was Elshof trefzeker, maar zijn goal was zelfs niet genoeg voor een punt. Daar staken João Sousa (twee keer) en Jurrian Schra, die de beslissende derde goal voor z’n rekening nam, een stokje voor.

João Sousa

João Sousa, dat klinkt niet als de naam van een uit de klei getrokken voetballer. Dat klopt ook, want de twintigjarige aanvaller is een Portugees, die tot voor kort in het plaatsje Cartaxo woonde met zijn zus en moeder. Zijn vader woont al enkele jaren in Rutten en werkt bij koel- en vrieshuis De Groene. Zijn zoon ging hem achterna. João Sousa werkt nu ook bij De Groene. Hij mocht de afgelopen weken als invaller aan de bak. Henk Posthuma besloot hem tegen Oldeholtpade in de spits te posteren. ‘In Portugal stond ik altijd rechtsbuiten. Ik ben niet gewend om veel te scoren, ik ben echt een man van de assists’, sprak de aanwinst bescheiden. Sousa werd een kwartier voor tijd gewisseld. Dat vond hij niet erg. ‘Ik heb veel werk verzet, ik was moe.’ Hij zei het leuk te vinden in Rutten. Sousa vult zijn dagen met een cursus Nederlands, werken bij De Groene en trainen en voetballen bij RKO. ‘Volgend jaar wil ik gaan studeren. Wat, dat weet ik nog niet.’ Hij schreef in ieder geval clubgeschiedenis door als eerste Portugees te scoren voor RKO, twee keer nog wel. De Cristiano Ronaldo van de polder. Hij hielp de geplaagde club uit Rutten aan de eerste drie punten. RKO won met 3-2, maar het had net zo goed 6-3 of 7-4 kunnen zijn en misschien wel moeten zijn. Lars Deinum kreeg drie opgelegde kansen, maar hielp ze allemaal op zeep. Henk Posthuma zat er niet mee. ‘Dit is een warme groep, het zijn allemaal vrienden van elkaar. Ik heb het hier dik naar mijn zin.’ Harry de Ridder

Auteur

Redactie