Oh oh Emmeloord | Thuis

Emmeloord

Van Emmeloord naar Parijs. Ik ben 18 en sta aan de voet van de Sacré Coeur. De witte basiliek op de heuvel. Haar traptreden gevuld met zakkenrollers en toeristen. Aan ons niks toeristisch natuurlijk. We zijn immers 18 en toch zeker geen toerist? Hooguit ‘toevallige’ bezoekers. “Nee joh, geen foto’s maken. Wat doe jij nou, je gaat hier op de kaart zitten kijken?! Toe zeg, even cool nou weet je...” Eenmaal boven drommen de toeristen samen voor de ingang van de kerk en gaat het in een rustig tempo naar binnen. Het is zondag en er is een dienst bezig. Vanaf de zijkanten wordt de dienst gade geslagen alsof het een theatervoorstelling betreft. De voorganger preekt. Heuptasjes gaan open en dicht, foto’s worden gemaakt. Als de dienst er op zit sluiten toeristen aan in de rij voor een hostie. Althans, daar leek het op. Best donker in zo’n kerk, vooral ook met de zonnebril nog op. We lazen Cremer, gingen on the road met Jack Kerouac en haakten aan bij de rolling stones van Bob Dylan. De polder uit en de wereld in. Van Emmeloord naar Amsterdam, Parijs en New York. Na dat diploma nooit meer de 141 maar over de route 66 naar Californië. Na de Sacré Coeur bekeken we later die dag moderne kunst in het Centre Pompidou. “Ik denk dat de kunstenaar ermee bedoelt dat iedereen zijn eigen weg moet gaan weet je wel. Een beetje als een soort Major Tom door je eigen galaxy van avonturen die je zelf creëert of zo weet je wel. Zou je denken? Met die ene streep joh?!” Als afsluiter van de dag ‘s avonds dansen in St Germain, maar niet voordat er goed gegeten is. Dat ‘reizen’ maakt immers hongerig. “Ik denk dat ik een pizza met fruit neem, Fruit de Mer, lekker fris en wat vitaminen ook weet je!” De polder uit willen, de wereld in. Op zoek naar groener gras en stadse oases die als je eenmaal achter het decor kijkt, toch vooral fata morgana’s met een stempel blijken te zijn. Van Parijs weer naar Emmeloord en een jaar of twintig later geen route 66 maar met een bijna lege tank richting A6. Eerst maar even tanken. Slang pakken, tanken en weer terughangen. Naar binnen en afrekenen. “Pomp drie en een muntje voor de koffie graag.” Slokje koffie nemen, een grap met de bekende onbekende achter de balie en weer naar de auto. Geen Long Island maar de Lange Dreef en even later langs akkers en dijken. Boven het Ketelmeer gooien meeuwen zich krijsend in de wind. Een groepje racefietsers trotseert de elementen voor de laatste kilometers van het jaar. Wat nou Parijs en wat nou reizen als je er al bent. Laat Cremer en Kerouac maar zoeken en ontdekken, ik ben hier thuis.


Auteur

redactie