Oh oh Emmeloord | Code

Emmeloord

Code

Er was een tijd dat het gewoon stormde of begon te vriezen. De opmerking “het wordt morgen echt keiglad dus bel de wouten” of “je bent gek als je met dit weer op de fiets stapt ouwe droeftoeter,” vertelde je precies waar je aan toe was. Tegenwoordig heeft ieder zuchtje wind een code. Aangezien we met z’n allen verslaafd zijn aan onze telefoon, refreshen we vervolgens bij elke noemenswaardige code om de 10 minuten nu.nl, om de huidige status van de code te controleren. Probleem hierbij: ik weet nog steeds niet waar elke code nou precies voor staat. Als mijn collega die de hele dag de buienradar refresht in plaats van reageert op mijn emails, zegt dat het de hele week “stervenskoud wordt en gaat ijzelen als een malle”, dan weet ik waar ik aan toe ben. Maar code rood? Of code oranje en wat is het verschil dan? Maar goed, de hele dag nu.nl refreshen doe ik niet meer, want er werden immers goede voornemens geformuleerd: minder social media en minder smartphone. Ik moet zeggen, dat brengt rust. Tot twee weken geleden. Ik stond net op het punt mijn buienradar refreshende collega te gaan vragen wanneer hij in vredesnaam mijn emails in behandeling dacht te gaan nemen, toen alle alarmbellen bij hem doorsloegen. “Code rood! Allemaal de email afsluiten en naar de kantine! Naar de kantine?! Ja, wegwezen hier! De Ark van Noach is losgeslagen! Het staat op Facebook! De Ark jongens, hij is los, het water komt er aan! Het staat nu ook op Twitter!” Al tijgerend richting kantine brak het zweet me uit en vroeg ik me af of het voornemen te minderen met social media en de smartphone, nou wel zo’n goed idee was. Een nieuwe zondvloed staat aan het hek te drammen en dan in plaats van meteen op de vlucht slaan, onwetend wachten op het NOS Journaal van 20:00? Al tijgerend startte ik mijn smartphone op. Aan het eind van de gang zag ik de buienradar refreshende collega twee opblaasboten uit een gangkast trekken die vervolgens direct met een harde knal in z’n gezicht ontploften. “Niks aan de hand jongens! Self Inflatables, je weet zelf! Er is voor iedereen straks een plekje,” schreeuwde hij door een megafoon die vermoedelijk uit dezelfde kast kwam. “De Ark is los, code rood, naar de kantine, hop-hop-hop! Grendelman, waarom tijger jij?! Het water is er nog niet, op-staan, we zijn hier niet in het leger!” Eenmaal in de kantine ook hier nog geen water. Op het scherm van mijn telefoon was inmiddels het blauwe Facebook icoon verschenen. “Grendelman, weg die telefoon en je ogen gebruiken! Opletten! Nog even en die Ark loopt leeg en de eerste luipaarden staan voor de deur!” Coby van de koffie slaakte een gil. Op Facebook een filmpje van een Ark die het gevecht aanging met enkele zeiljachten. Nog geen luipaard te zien. hermangrendelman@gmail.com

Auteur

redactie