Oh oh Emmeloord | Code II

Emmeloord

Goed, waar waren we gebleven. Oh ja: code rood! Een losgeslagen Ark van Noach en een buienradar refreshende collega die op tilt sloeg en het kantoorpersoneel op de vlucht joeg richting kantine.

Code rood en dan een paar opblaasboten en een megafoon uit de gangkast trekken, zo leer je je collega’s kennen! “Mensen, niet te dicht bij de ramen! Metershoge golven zijn niet bang voor een kunststof kozijntje en …” En toen stil. De megafoon hielt er mee op en de buienradar refreshende collega keek enigszins angstig naar de deuropening van de kantine. Zo heldhaftig en behulpzaam om dan een moment later compleet stil te vallen. Logisch ook wel: het was niet een uit de Ark ontsnapt luipaard wat in de deuropening was verschenen, maar de directeur. En directeuren willen rust in de tent. En effectiviteit. En declarabele uren en meer van dat soort dingen. In ieder geval geen huilende Coby van de koffie in een rubberboot. Op het werk. In een boot in de kantine op het werk. Met vier pakken mergpijpjes, voor het geval we honger zouden krijgen waarschijnlijk. “Wat zijn dit voor fratsen! Wat is dit voor flauwekul, hier met die megafoon Gerard! En kap eens met dat gejank Coby en leg die mergpijpen terug! Die zijn voor vrijdagmorgen, ben je nou helemaal betoeterd!”   Er viel een stilte. Kwaad keek de directeur iedereen aan. “Maar directeur, de Ark...,” probeerde de buienradar refreshende collega die dus Gerard heette en helemaal niet Debiteuren zoals we altijd dachten. “Gerard naar mijn kantoor! Nu! En de rest terug naar je werkplek! “Ik dacht al,” zei Coby toen we terugliepen. “Code rood is toch ook niet zo erg dat we in een boot in de kantine moeten gaan zitten? Uuh nee, ik ken de codes niet precies, maar dat lijkt me ook niet Coby. Maar Debiteuren was wel altijd heel serieus met het calamiteitenplan en de buienradar toch? Ik geloof dat hij geen Debiteuren heet Coby, volgens mij heet de beste man Gerard. Ja inderdaad! Dat hoorde ik net ook!” Eenmaal terug op de werkplek op mijn scherm geen werk maar een halve column over een leegstaande Golfslag. Een treurend vehikel dat koud van een winter zonder verwarming wacht op een nieuwe eigenaar. Wacht op nieuw elan en hoopt op nieuwe bewoners in de lente. Wat waren de plannen van de beoogde eigenaar? Waarom mocht het niet doorgaan? Wellicht een wijs besluit van de gemeente omdat het niet het gedroomde appartementencomplex leek te worden waar Emmeloord trots op kan zijn? Ik weet het niet en ging er die bewuste dag ook niet achter komen. Ik besloot de halve column te laten voor wat het was en te beginnen aan een dubbele column over code rood op kantoor, toen de directeur binnenkwam. Streng keek hij om zich heen. “Wie heeft hier nog wat over te zeggen?!” Een pijnlijke stilte en toen de telefoon van Gerard die begon te rinkelen. De directeur griste ‘m van de haak. “Wie? Gerard?! Nee, die werkt hier niet meer!” hermangrendelman@gmail.com

Auteur

admin