OMDENKEN | Prima die aardbeving

Emmeloord

Hidde en ik zijn dagelijks twee keer bij elkaar en dan ontstaat er altijd wel iets. Iets van een brainwave, een gedachte, een idee; in ieder geval bij mij. Prima die aardbeving in Groningen schoot door mijn gedachte. Niet voor de Groningers die toch al in de shit zitten. Maar voor de rest van ons volk, die al jaren van het gas profiteren en vergeten of weigeren solidariteit met betrekking tot degenen die schade daarvan ondervinden vorm te geven. Je zal daar maar wonen en langzaam wegzakken. Iedereen praat over je en niemand doet wat. Hè, hè premier Rutte word ook wakker! Eerst excuses en dan de belofte dat het schadeprotocol binnen twee weken op orde is! Weer verkiezingen op komst?

Hidde kijkt me scheef aan en voelt dat er nog wat komt. Inderdaad! Weet je nog van de plannen om in de Noordoostpolder naar schaliegas te boren. Wat ben ik blij dat we ons daar massaal tegen verzetten. Ja samen als hele samenleving; privaat en publiek. Daarbij is nog een groter schadepotentieel aanwezig. Immers daarbij worden heel veel chemicaliën en water gebruikt. En wat te denken van dat fracken. Onder druk het bodemmassief breken. Het tast zeker onze faam als voedselproducerend gebied aan met alle economische gevolgen van dien. Het lijkt er op dat deze plannen van tafel zijn. Je weet het echter nooit. Tegengas blijft in ieder geval alert. Daar hoort ook bij dat we nog meedoen in een rechtszaak bij de Raad van State. Het Engelse bedrijf dat een boorvergunning voor onze polder heeft, accepteert niet dat de vergunning verlopen is. We doen ons best en hopen op een positieve uitspraak. Terug naar Groningen. Wij hebben vaak de mond vol over solidariteit elders in de wereld. We moeten ons schamen hoe we deze schade voor ontwikkelingen ten gunste van ons allemaal afwentelen op een deel van de samenleving, de Groningers. Rendement gaat weer voor mensen! En wie zich in het bijzonder moeten schamen. De overheid, de Nam en de aandeelhouders die daar achter schuilgaan, Shell en Exxon-Mobil. Zij zullen alleen onder zware druk hun eigen belang opgeven. Hier geldt het gezegde, dat je een kalkoen niet moet vragen of hij het eens is met dat hij opgediend wordt met kerst! Hidde vindt het weer genoeg. Henk Tiesinga

Auteur

redactie