Vrijwilliger in het zonnetje: Johan Zieleman uit Marknesse

Marknesse

In de Noordoostpolder wordt in ‘Vrijwilliger in het zonnetje’ wekelijks stilgestaan bij een vrijwilliger. Als ze er zijn vindt iedereen het normaal, maar als ze er niet zijn, dan worden ze gemist. Deze week in het zonnetje: de 63-jarige Johan Zieleman uit Marknesse, die van alle markten thuis is.

Door Alexander Drost ‘Momenteel ben ik papier aan het prikken in het dorp, ik zal even op een bankje gaan zitten. Ik ben wel van alle markten thuis, ja dat is gewoon zo’, vertelt hij enthousiast. Zieleman vindt het mooi dat er aandacht is voor hardwerkende vrijwilligers. Zonder pro Deo werkers geen vereniging, weet hij. ‘Aan de ene kant vind ik het hartstikke positief dat ik in het zonnetje wordt gezet, maar aan de andere kant weet ik dat er zoveel vrijwilligers zijn. Dat is niet in tijd uit te drukken. Iemand kan in tien uur een heleboel doen, maar een ander in drie uurtjes net zoveel. Ik heb nu de tijd, sinds december zit ik thuis.’ ‘Ik heb een beetje pech’, vervolgt hij. ‘Ik heb veertig jaar bij een aardappelzaak gewerkt, helaas heb ik de ziekte van Parkinson. Het gaat hartstikke goed met me. Je moet goed in beweging blijven, dat verlengt je leven, zeggen ze. Wat is er mooier om dan vrijwilligerswerk te doen? Zeven jaar geleden kwam ik erachter. Mijn linkerhand begon te trillen. Ik lag in bed en dan ril je weleens van de kou, maar ik trilde alleen aan de linkerkant. Ze waren er zo achter. Je hebt verschillende vormen, laat mij maar de milde vorm hebben. Daar hou ik het op. Persoonlijk vind ik dat het goed gaat. Je wordt er niet beter op, maar ik word er ook niet echt minder op. Beweging is een remedie.’

Veelzijdig

‘Ik doe mijn leven lang al vrijwilligerswerk, zo lang ik in het dorp ben al. Het zit in de aard van het beestje. Ik hou ervan om mensen te helpen. Het begon bij de voetbal. Maar ook straten leggen, daken vernieuwen. Zo begint het een beetje. Ik kan makkelijk praten, ben speaker bij de autocross. Verkeersregelaar ben ik sinds kort’, somt hij op. Johan Zieleman is vaak op de voorgrond te zien. ‘Maar de mensen op de achtergrond doen ook een heleboel. Ik ben fysiek in beeld en dan val je ook op. Ik loop nu in het dorp met mijn prikkertje. Daar krijg je verschillende reacties op. Of ik soms bij de gemeente werk. Ik praat me er altijd wel uit. Mij pak je zomaar niet, ben ad rem. Anderen zijn weer heel positief’, vertelt hij met een grijns. Gezelligheid en sociale contacten zijn voor Johan Zieleman prachtige bijkomstigheden van zijn vrijwilligersbestaan. ‘Dan blijft het altijd leuk, ja. Het valt of staat met degene die de kar moet trekken. Ik ben zelf een positief figuur, altijd een beetje leidinggevende geweest. Sommige vrijwilligers moet je anders benaderen. Ik ben wel een beetje een aanjager, kan ze meekrijgen. Ik ga zelf voorop in de ‘strijd’, ben er altijd bij.’ Er zijn ook mensen die, om wat voor reden dan ook, niets vrijwilligs bijdragen. Geen punt, vindt Zieleman, maar hij wil wel anderen overtuigen. ‘Probeer het eens, ga kijken. Niks verplichten of toezeggen, zo ‘pakken’ we bij de voetbal ook weleens mensen. Loop een keer mee. Vaak pakt het goed uit.’ Waardering krijgt Johan Zieleman altijd uit zijn vrijwilligerswerk. ‘Ja, dat vind ik wel. Je doet het zelf. Twee keer in de week loop ik hier in Marknesse het plein over. Ik zie gewoon dat het opknapt. Vuil maakt vuil, mensen gooien nu minder vuil weg hier op straat. Ik had eerst drie emmers vol, dat is nu een half emmertje. Dat geeft ook voldoening. Het is al tachtig procent opgeknapt.’ (Iemand voordragen? Mail dan redactie@denoordoostpolder.nl)

Auteur

Redactie