Weer lachen na hartoperatie

BLANKENHAM

 Bertus en Iris Hakvoort uit Blankenham maakten vorig jaar toen ze vanwege de hartoperatie van hun baby Hanna acht weken in het Ronald McDonaldhuis verbleven kennis met de Stichting Hartekind

‘We hadden er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord’, vertelt Iris, terwijl baby Hanna tevreden slaapt in haar armen. Hanna heeft een een voedingssonde en krijgt zuurstof toegediend en knort tevreden. Vorig jaar augustus onderging ze in het UMCG een zware hartoperatie. ‘Ze werd op 29 maart geboren met een hartafwijking. Ze had een gat in het midden van het hart, tussen de beide boezems en kamers en een grote hartklep in plaats van twee’, vertelt haar moeder.   Toen dit tijdens de twintigwekenecho ontdekt werd, volgde nader onderzoek en bleek ook het syndroom van Down. ‘Dan schrik je eerst wel, als je dat bericht krijgt. Het was heel confronterend, maar we hebben nooit een moment gedacht aan abortus’, zegt Iris. ‘Ik heb in mijn omgeving wel gehoord; ‘wat haal je aan’, maar zo staan wij daar niet in’, benadrukt Bertus. ‘Nu we wisten wat ons te wachten stond, konden we ons er op voorbereiden. De bevalling mocht zelfs thuis, maar we hebben zelf gekozen voor het ziekenhuis. Thuis zagen wij niet zitten.’ Na 24 uur ziekenhuis mocht de kleine al mee naar Blankenham. ‘Ze was 3,5 maanden thuis, maar toen kreeg ze te weinig zuurstof. Eerst is ze naar het ziekenhuis in Zwolle gegaan en daarna naar het UMCG in Groningen.’ Artsen opereerden haar hartje op 29 augustus. ‘En het gaat nu ontzettend goed met haar, zeggen de artsen, die heel tevreden zijn. We hebben regelmatig een controle. Door de lange ziekenhuisopname en een lang verblijf op de kinder-IC (aan de beademing) heeft ze een ontwikkelingsachterstand opgelopen en na de operatie veranderde ze ook in een huilbaby, maar dat is gelukkig weer over. Ze heeft veel meer energie en wordt een vrolijk meisje.’ Dat laatste onderstreept de net wakker geworden Hanna met een gulle lach.   Lachen doen haar ouders Bertus en Iris nu ook weer, na een spannende en intensieve tijd van zorg. ‘We werken nu beide weer vier dagen per week. Hanna gaat drie dagen naar kinderopvang De Zonnestraal in Luttelgeest waar ze verstand hebben van sondevoeding. Daar zijn we ook heel blij mee. We waren eerst bang dat ze niet naar de reguliere opvang kon, maar bij De Zonnestraal hebben ze er alles aangedaan haar op te kunnen vangen. Daar treffen we het mee. We hebben zo een echt gezinsleven.’   Na alles wat Bertus en Iris met Hanna meegemaakt hebben, zijn het enthousiaste ambassadeurs geworden voor de Stichting Hartekind. De stichting vraagt meer aandacht voor onderzoek naar hartproblemen bij baby’s. ‘Wij hebben ook verhalen gehoord van baby’s die met een hartafwijking geboren zijn, maar dit niet overleefden. Er is nog veel onderzoek nodig om die zorg te kunnen verbeteren’, stelt Iris, docente Nederlands voor anderstaligen op het Zuyderzee Lyceum in Emmeloord. Bertus werkt in Emmeloord bij Mecha-Service. De Stichting Hartekind vraagt deze week van de liefde extra aandacht voor haar werk. Elk jaar worden er in Nederland 1.500 kinderen geboren met een hartafwijking. Zij zijn voor het leven getekend, maar hebben daarom niet minder lief. Ook zij openen hun hart graag voor anderen en laten hun hart graag spreken, al roept het misschien minder hard en kunnen we het niet altijd horen. Stichting Hartekind geeft die kinderen een podium om zich wel te laten horen. Nederland telt maar liefst 25.000 kinderen met een aangeboren hartafwijking. Jaarlijks overlijden 150 kinderen aan de gevolgen van hun hartafwijking. Dat is bijna een complete basisschool en dat is meer dan kinderkanker aan levens eist. Stichting Hartekind zet zich in voor meer onderzoek naar aangeboren hartafwijkingen, de ontwikkeling van behandelingen en het verbeteren van de leefomstandigheden van kinderen met een aangeboren hartafwijking.

Auteur

admin