STOPPELS | Jacqueline Voskuil

Emmeloord

Mens in de Noordoostpolder

Wat betekent het voor u om mens te zijn in de Noordoospolder? Wanneer beslist u om weg te gaan? Of juist om te blijven? Ik kom uit Friesland – Mantgum. Ik heb er tot mijn eenentwintigste gewoond. Vorig jaar september was een jubileummaand voor mij. Dertig jaar woon ik hier nu, in de Noordoostpolder. Graag? Ja. Alhoewel, er waren zeker twee momenten dat ik dacht, ik weet niet dat ik het nog leuk vind om hier te wonen. Ze zeggen wel dat Friezen stug zijn. Kan zijn natuurlijk maar mag ik dan zeggen dat de poldernaren met de voeten in de klei staan? Het eerste moment dat ik op het punt stond om weg te gaan was lang geleden. Wanneer er op de televisie reclame werd gemaakt voor een bioscoopfilm dan kon je er donder op zeggen dat Emmeloord er na een half jaar nog eens achteraan kwam kakken. Nu is dat gelukkig niet meer zo. Chapeau. De bibliotheek was ook een puntje. Die zou misschien wel verdwijnen! Ben ik dan stug om te denken dat het voor mij een heel goede reden was om hier te vertrekken? Gelukkig is de bieb gebleven en de mooiste tot nu toe. Chapeau. Ik heb het dus echt wel goed hier. We hebben een dierenkliniek waar paarden uit heel Nederland naar toe komen, en zelfs uit het buitenland. De pootaardappelen die hier gekeurd worden, het is toch echt iets waar ik als import-poldernaar trots op ben. Is er dan niks mis met de Noordoostpolder? Niet wat mij betreft. Maar ja, ik ben tot nu toe als mens behandeld. Misschien is het bij u anders. Dus blijft de vraag, wat betekent het voor u om mens te zijn in de Noordoostpolder? Wat ik in ieder geval zeker weet is dat als u met beide benen in de klei staat dat daaronder meer valt te ontdekken dan u misschien ooit zal vermoeden. Jacqueline Voskuil

Auteur

redactie