Oh oh Emmeloord | Thuiskomen

Emmeloord

Goed, het was tijd voor nieuw tapijt in de gang. De eens witte vloerbedekking gevuld met kettingsmeer, diep weggedrukte hondenstront en chloor dat zich er een weg doorheen had gevreten – even goed schoonmaken - gaat je op een gegeven moment toch de keel uit hangen. Prima tapijtlegger ook, gezellig. Wat ouwehoeren over de voetballerij en ook die mop van André van Duin in Congo kwam weer eens van stal. Tot zover alles leuk en na het tweede bakkie aan de slag.

Oude tapijt eruit, tube lijm uit de bus halen en het nieuwe tapijtje er netjes in plakken. Dat ging gesmeerd. Met het Stanleymes hier en daar de boel wat bijsnijden, ook de professorisch aangelegde internetkabel naar de vernieling helpen en welkom nieuw tapijt. Welkom mooi donkerblauw tapijtje, tot ziens internetverbinding. “Hey bedankt voor de koffie hè! Ja graag gedaan, jij ook bedankt hè!” Paniek sloeg me om het hart. Geen muziek luisteren via Spotify, niet de hele avond met de laptop op schoot doelloos rondsurfen op de sofa. Help, niet meer buiten werktijd e-mails onder de noemer ‘asap’ wegwerken! (Hi Herman, we hebben de deadline twee weken naar voren gehaald, kan jij dit asap oppakken en dit ook even afstemmen met Dirk en de jongens in Groningen? Het is hier trouwens knetterwarm op Sri Lanka, dus snel de laptop weer dicht!) Twee weken naar voren gehaald? Sri Lanka?! Hup, snel de jas aan en een nieuwe kabel halen en… Wacht eens even, niet meer thuis werkmail bekijken? Wat anders gaan doen dan doelloos rondsurfen op de sofa? Een moment staarde ik verwonderd in de diepten van mijn gedachten en zag er een kwartje vallen. Toen ik weer bijkwam, staarde ik nog eens naar het nieuwe tapijt om vervolgens in slow motion de jas weer aan de kapstok te hangen. Die avond las ik zowaar een boek en ging tevreden slapen. De volgende avond nog steeds geen internet, dus liep ik een rondje hard want de 12-dorpenloop komt met rasse schreden dichterbij. Spotify deed het niet maar wat vind ik hier, een CD van Lionel Richie! Good old Lionel zong zijn liedjes en waar ik normaal deze column op m’n telefoon schrijf in de auto, ging ik er eens goed voor zitten aan de keukentafel. Het werd er inderdaad niet beter op, maar ontspannen aan de keukentafel wat knutselen met woorden, het was weer even geleden. De volgende avond vroeg ik me af of ik misschien ook zonder de hulp van Google een paar nieuwe moppen over André van Duin kon bedenken – gelukt - en haalde ik ‘Waar is Wally’ uit de kast. Ook dacht ik ineens aan een songtekst van Lionel Richie en pakte de column er nog eens bij. Avonden gevuld met bezigheden die tevreden stemmen. Wally zoeken en verder helemaal niks. Als thuiskomen na een concert van Lionel Richie: blij dat het even stil is.

“Say you, say me, het internet doet het nie. Say it for always, That’s the way it should be.” Lionel Richie Herman Grendelman


Auteur

redactie