STOPPELS

Vertrouwen

In de aanloop tot de gemeenteraadsverkiezingen heb ik veel nagedacht over vertrouwen. Want wees eerlijk, je moet er toch niet aan denken dat je steeds het woord: maar, moet horen of zeggen. Om een voorbeeld te geven: ik wil graag met je daten maar.. Ik wil je graag aannemen maar… Het wantrouwen zou steeds op de loer liggen, klaar om toe te slaan. Gelukkig is dit met de heren en dames politici niet aan de hand die zich de afgelopen weken aan u voorstelden in deze krant. Zij hebben allen hart voor de Noordoostpolder en haar bewoners. Wat me wel opviel was dat de meesten van hen weinig voorbeelden gaven. Een voorbeeld: ‘Wij willen solidariteit, rechtvaardigheid en duurzaamheid’. Ik denk dan: hoe dan? Of: We maken realistische plannen’ (Welke dan?) en ‘We komen op voor inwoners in een kwetsbare positie’. Ik denk dan: op welke manier? Of: ‘Meer lef, wat vaker van de gebaande paden afwijken, niet altijd blijven leunen op het vertrouwde’. Ook nu denk ik: hoe dan? Er was ook iemand die wilde dat ‘gemeente, ouders en instanties zich gaan bemoeien met de gezondheid, inkomen en welzijn’ van mensen. Hij zal het goed bedoelen maar toen ik dit las had ik niet de neiging om verder te lezen. Maar er waren ook lijsttrekkers die zeker voorbeelden hadden. Genoeg zelfs. En ook dat er gezegd kan worden: ‘Hier in de Noordoostpolder wil ik wonen, werken en genieten’. Of: Wij zijn ruimhartig voor mensen die op de vlucht zijn voor oorlog, discriminatie of onderdrukking’. Het klinkt, vind ik, toch beter dan: ‘We zetten in op strenge integratie (taaltrajecten) van statushouders. Zakelijk met een hart. Voor wie niet mee wil doen is geen plaats’. Wat ik zelf heel mooi vond? Dat er werd gezegd: ‘Dromen is goed, anders ontstaan er nooit nieuwe ideeën’. Komt hier vertrouwen in voor? Jazeker, want dat is toch echt het cement van de samenleving. Want je moet er toch niet aan denken dat de lijsttrekkers ieder voor zich zouden zeggen: ik wil graag iets voor u betekenen, maar…