Oh oh Emmeloord | Later

Later Wat wil je later worden? In het examenjaar van de MAVO werd door mevrouw Rijnders duidelijk gemaakt dat een goed antwoord funest was. “De dood of de gladiolen, een toekomst of bekijk het maar met je leven!”

Als een ouderwetse tiran stond ze voor het bord te schreeuwen. Het op het bord gekrijte Kofschip ging spontaan overstag en zeilde angstig het lokaal uit. Met de wind in de zeilen de Jansmalaan uit richting Albert Heijn. Maar die stond er toen nog niet, het MAVO gebouw aan de Jansmalaan zien we inmiddels alleen nog terug op oude foto’s.

“Kies een vervolgopleiding die bij je past, of ga direct naar de gevangenis,” tierde het mens. “Ga vooral niet langs start want zonder vervolgopleiding zal je verloren zijn. Als een ham voor de leeuwen!” Mevrouw Rijnders, pittig vrouwtje… Hele overgang ook. Zo lees je voor je boekenlijst de avonturen van Grijpstra en de Gier, om een moment later een zogenaamde beslissing voor het leven te maken. En dat aan de hand van een paar folders die door mevrouw Rijnders werden uitgedeeld. Een ham voor de leeuwen leek me niet wat, dus wit weggetrokken van deze rits aan waarschuwingen besloot ik dat het iets met scheikunde moest worden. Op de cover van de folder stond immers een toffe mad-scientist met een hoop reageerbuizen gevuld met felgekleurde vloeistoffen. Hij droeg een witte labjas, dat zag er ook wel gaaf uit.

Toen ik een week later was uitgekeken op de cover, besloot ik de vraag nog even voor me uit te schuiven. Wat wil je later worden? Toch maar geen laborant. Ik besloot naar de HAVO te gaan. Prima oplossing, gewoon de boel wat voor me uit schuiven. Inmiddels ben ik de dertig gepasseerd, at ik die ham voor de leeuwen gewoon lekker zelf op maar wat ik wil worden? Ik weet het nog steeds niet.

Tot vandaag. Ik struinde wat over internet en vond het antwoord. Henry van der Horst, dat wil ik worden! Henry kennen we allemaal. Van de markt, van de borden die hij maakt.

De aanbiedingsborden aan de marktkramen op de fel gele kartonnen platen. Van dat treffende in stilte beroemd geworden lettertype dat we allemaal kennen. Met een stift in de hand de aanbieding vertalen in een pakkende voltreffer. Soms met een illustratie, meestal niet nodig. Fraaie schreef, pakkend zonder te schreeuwen.

Van Maastricht via Emmeloord richting Leeuwarden. Iedere Nederlander herkent ze, het werk van Henry kom je overal tegen. Je hebt een bordje en je hebt een bordje van Henry van der Horst. Google de naam maar eens – doen hoor - en je zegt, ‘Verrek, dat handschrift ken ik!’. Henry gaat van markt naar markt, als een troubadour door het land. Kopje koffie, bordje maken en weer door.

Hij duwt een karretje voort met lege bordjes en een goede set stiften. Iemand nog een bordje nodig? Zonder reageerbuizen en zonder kantoor. Altijd op pad, de Nederlandse markten als je collega’s. Soms in de zon, dan weer in de regen. Het lijkt me heerlijk, dat wil ik worden.

hermangrendelman@gmail.com