Vrijwilliger in het zonnetje: Okko van der Werff en Gerda Slijkhuis

Emmeloord

In de Noordoostpolder wordt in 'Vrijwilliger in het zonnetje' wekelijks stilgestaan bij een vrijwilliger. Als ze er zijn vindt iedereen het normaal, maar als ze er niet zijn, dan worden ze gemist. Deze week in het zonnetje: Okko van der Werff en Gerda Slijkhuis van het theehuis op de begraafplaats in Emmeloord.

Door Alexander Drost

Er staat een licht briesje, het voorjaarszonnetje kust de wangetjes zacht en de bomen staan volop in bloei. Even verderop schuifelt een oudere vrouw over de begraafplaats van Emmeloord, waarschijnlijk op zoek naar het graf van een overleden dierbare.

Hier in het theehuis zitten gastheer Okko van der Werff en gastvrouw Gerda Slijkhuis aan een bakje koffie. Vriendelijkheid voert hier in het gezellige ‘huisje’ de boventoon. Het theehuis is vijf en een halve dag in de week geopend. ‘En dat is uniek’, glimlacht Okko. Hij straalt wanneer hij vertelt over deze plek. Een dag wordt opgesplitst in twee diensten, reken maar uit hoeveel mensen er nodig zijn om alles draaiende te houden. ‘Dit werk is zo dankbaar’, vertelt Gerda, ook al met zo’n brede glimlach. ‘Hier is niet alleen verdriet. Hier horen we verhalen aan van mensen die een graf komen bezoeken, of hier gewoon even op bezoek komen. Het kans soms zelfs best gezellig zijn’, vertelt ze. ‘Dat klinkt misschien gek voor een begraafplaats, maar het is echt zo.’

Belang

De twee vrijwilligers geven regelmatig aan dat het belang van het theehuis in Emmeloord groot is. Op veel begraafplaatsen is er geen plek waar bezoekers even terecht kunnen. Bezoekers hier in Emmelord komen uit het hele land. Soms uit Terschelling. Gerda: ‘Die mensen nemen dan vroeg de boot en zijn dan zó blij dat ze hier even kunnen zitten voor wat eten en drinken.’ Dit is het zesde jaar dat het theehuis bestaat. ‘En het begint steeds meer te lopen’, vertelt Okko. ‘Het wordt bij steeds meer mensen bekend dat hier een theehuis is waar mensen gewoon naar binnen kunnen lopen. Eerder was die drempel wellicht wat te groot. En we onderhouden bijzonder goede contacten met de gemeente. ’

In al die jaren – Gerda is er al vijf jaar bij, Okko wat korter – is het een komen en gaan van bezoekers. De een komt dagelijks, of wekelijks. Een ander eenmaal per jaar. De vrijwilligers hebben tal van voorbeelden over verhalen waarin zij een helpende hand kunnen bieden. Even de paraplu ophouden voor iemand wanneer het regent, even helpen met het vullen en tillen van een jerrycan met water, wanneer een graf wordt schoongemaakt. Of mensen helpen bij het zoeken van het graf van een overleden dierbare. Maar vaak is het gewoonweg een praatje maken, een luisterend oor bieden. Een schouder om op te huilen. Samen zoeken naar antwoorden op vragen. Gerda: ‘Het zit ‘m vooral in die kleine dingen.’

Visitekaartje

‘Wij vrijwilligers zijn het visitekaartje van het theehuis’, zegt Okko, net als Gerda keurig gekleed deze woensdagochtend. Gerda: ‘Dit is ontzettend dankbaar werk. Het pakt je, we zorgen hier voor de mensen.’ Okko vult aan: ‘We hebben hier een prachtige club met vrijwilligers.’ De vrijwilligers dromen van de bouw van een klassiek theehuis, met een typische uitstraling, op de begraafplaats, naar het aanvankelijke plan dat ooit is bedacht. De vrijwilligers zijn uiterst tevreden met de huidige plek, maar dromen mag natuurlijk altijd.


Auteur

Redactie