De boeren gaan de vrolijke Philip-Jan missen

KUINRE

Philip-Jan Boek (19) uit Kuinre zat graag op de trekker. Hoog boven de weg voelde hij zich als een keizer op zijn paard. Woensdagmiddag bestuurde hij een trekker over de Nij Amerika in Nijemirdum. Daarachter een dieplader vol uien. Het zou zijn laatste rit worden.

Om nog onbekende reden raakte Philip-Jan in het weiland bedolven onder de vracht uien uit de dieplader. Hij overleed ter plekke.

Op 5 februari 1999 zagen Philip-Jan en zijn tweelingbroer Wilco, zoons van Jan (50) en Dini (50), het levenslicht in Kuinre. De twee jongens waren nummers 5 en 6 in een gezin van 7. Verder bestond huize Boek uit zoon Arjan (25) en dochter Gerdina (24). Op de vruchtbare Kuunderse grond werd het gezin later nog uitgebreid met Doriena (17). Het zat er al vroeg in dat Philip-Jan aan het werk zou gaan als boer. Van kleins af aan was hij te vinden op de boerderij, samen met zijn tweelingbroer Wilco. Of het nu was bij een schapenboer, melkveehouderij of loonbedrijf, tussen de mest en het vee voelde hij zich als een vis in het water.

Philip-Jan en Wilco waren onafscheidelijk. Niet alleen leken ze als twee druppels water op elkaar, ze waren vooral vrienden voor het leven. Het goedlachse duo was graag gezien in Kuinre. Doodgoeie jongens. Als er wat gedaan moest worden, stonden ze vooraan om te helpen. Philip-Jan en Wilco waren niet te beroerd om hun handjes te laten wapperen. Hummeltjes waren ze nog toen ze al boven op de oud papiercontainers stonden om de dozen vol oude kranten te stapelen.

Knuffelkoeien

Hard werken was Philip-Jan op het lijf geschreven. Niet lullen, maar poetsen. Na de lagere school ging hij naar het vmbo op de Groenhorst in Emmeloord. Na de middelbare school volgde hij de studie Veehouderij, eveneens op Groenhorst (nu Aeres). Met school had Philip-Jan niet zoveel. Veel liever zat hij op de trekker. Met de poten in de klei. Stages waren wel aan hem besteed. Vond hij prachtig. Helpen bij de boer. Op de boerderij kwam de ware aard van Philip-Jan naar boven. Aanpoten en plezier maken. Zat hij niet op een echte trekker, dan scheurde hij wel wedstrijdjes op het traptrekkertje van de kinderen van de boer.

Philip-Jan was een groot fan van de koe. Prachtige beesten, vond hij. Bij iedere boer waar hij werkzaamheden verrichtte, had hij een favoriete koe. Een knuffelkoe. Na een lange dag hard werken banjerde Philip-Jan zo de stal in. Stond-ie parmantig te knuffelen met zijn knuffelkoe.

Stappen deed hij graag. Het weekend werd vrijdagavond steevast afgetrapt in de keet. Flesje bier binnen handbereik, of in het geval van Philip-Jan cola berenburg, en net zo plat ouwehoeren als de graslanden om de keet heen. Eigenlijk zat Philip-Jan bij twee keten: ’t Plintie in Schoterzijl en Lekker kâld pilske sûpe in Scherpenzeel. Op zaterdag was Philip-Jan vaak samen met Wilco, Gerdina en Doriena te vinden in De Karre, Smithy’s of Het Honk in Munnekeburen. En wat te denken van alle tentfeesten in de regio? Volgens zus Gerdina keek Philip-Jan het hele jaar al uit naar Dicky Woodstock in Steenwijkerwold.

Sinds een paar weken had Philip-Jan een vaste baan bij loonbedrijf Dirk Groen in Nijemirdum. Werken bij de boer. Zijn grote droom. Zonder mokken stond hij dagelijks voor dag en dauw op. Vervolgens in zijn compacte Renault Twingo op pad. Die Twingo was ‘m overigens niet van ’t zin. Liever had hij een dikke BMW onder zijn kont. Daarvoor was hij druk aan het sparen.

Trekkerstoet

En dan het onverwachte afscheid. Plots, als donderslag bij heldere hemel. Gestorven in het harnas. Een dikke BMW zat er niet in. Wel een kort maar krachtig leven, waarin Philip-Jan is geslaagd de wereld een stukje mooier te maken. Dinsdag wordt hij begraven. Zoals het nu lijkt komen zijn keetvrienden in een trekkerstoet naar de dienst om een laatste eerbetoon te brengen aan hun grappige, hardwerkende en vooral vrolijke vriend.

Rust zacht, Philip-Jan.


Auteur

Robert-Erik Lanting