Oh oh Emmeloord | Dorpenloop

Dorpenloop

Toen ik eens op mijn racefiets stapte en via de Beursstraat doortrapte richting Banterweg, om uiteindelijk via Lemmer de polder te verlaten – foi foi toch wat een zin -, vroeg ik me al snel af wat er toch allemaal aan de hand was. Voortuintjes met witte partytenten, plastic zwembaden gevuld met Berenburg en Ghettoblasters met feestmuziek van de Kast. Friese vlaggen aan de gevels, gelach, vertier en zo hier en daar een spandoek; ‘Dat kin wat flugger wêze Pake…’ Een fietser tegenkomen of aanhaken bij een groepje van vier en zonder een woord te zeggen een paar keer kilometer meefietsen: mooi en het gebeurt regelmatig. Deze morgen was het echter geen groepje van vier, maar een sliert van honderden fietsers waar ik me bij aansloot. Dit was een tocht.

Een toertocht waar de Fries als een Vlaamse liefhebber zijn huis voor uitkomt om vrienden, bekenden en onbekenden aan te moedigen. Oude grijze mannetjes op glimmend carbon uit Italië, jeugd op stalen retro fietsjes en alles wat daar tussenin zit: het was een gemêleerd gezelschap. Een amateurpeloton wat als een bonte kermisstoet door de provincie trok.

Eenmaal bij Balk begreep ik al luisterend en Fries vertalend – ‘Verkrekt nog an ta, as ik dat haw, haw ik myn stimp kaart fergetten jer..’ - waar het om ging: de Elfstedentocht op de fiets. Ruim tweehonderd kilometer toeren. Vandaar ook dat het ondanks het glimmende carbon niet al te hard ging. ‘En wat fierder gie er de langer werom te reitsjen’, schreef Crone, dus de benen sparen is het devies. Bolsward is nog ver.

Een week of twee geleden stapte ik op mijn racefiets en trapte ik wederom via de Beursstraat richting Banterweg. Lemmer liet ik ver voor me liggen want ik sloeg al snel rechtsaf richting atletiekbaan. Op het programma de poldervariant van de Elfstedentocht. Geen elf Friese steden maar elf polderdorpen en Urk. De 12-dorpenloop met ook Urk dit jaar voor het eerst op het programma. En terecht. Al jaren zijn de ploegen van Urk terug te vinden in de hoogste regionen van de ranglijst.

Bijna tachtig ploegen met elk twaalf lopers stonden aan de start om samen de estafetteloop te lopen. Samen met je ploeggenoten, de andere lopers en de toeschouwers aan de kant er een mooie dag van maken. Toeterende auto’s, klappende toeschouwers langs de kant en bejaarden die vanuit de gemeenschapsruimte met een glimlach op het gezicht het voorbijtrekkende circus aanschouwen. Lopen, finishen en door naar het volgende dorp om uiteindelijk weer op de atletiekbaan in Emmeloord te eindigen.

Dan een biertje en een hamburger. Een grap en een lach. De prijsuitreiking en een dweilorkest. Van Elfstedentocht tot Elfdorpenloop en van fietsen tot hardlopen: sport is zoveel meer dan winnen, scoren of werken aan de conditie. Sport is samenzijn en samen genieten. Sport verbroedert. Leven en beleven. Ontspanning door inspanning. Thuis maar er even tussenuit. Clichés, maar die zijn meestal waar. Daarom was ik daar. Tot volgend jaar.

hermangrendelman@gmail.com