SVM: Een titel van het collectief

Marknesse

Het collectief. SVM was veruit de beste ploeg van de 4e klasse A dit seizoen, omdat het zo’n hecht collectief vormde. Ook VHK was niet opgewassen tegen SVM: 3-0. De beloning: het kampioenschap.

Door Harry de Ridder

Arno van der Plas, Chris Berndsen en Jorn Strijk maakten de doelpunten in de kampioenswedstrijd, die SVM won zoals het zo vaak won: niet spectaculair, wel degelijk. Aanvoerder Jorn Strijk zei het een beetje cryptisch: ‘We doen allemaal ons ding.’ Wat betekent dat? ‘Dat we geen rare dingen doen. Dat past niet bij ons.’

Martin Peters roemde het collectief. ‘Iedereen wil voor elkaar vechten. We hebben blessuregevallen goed opgevangen, iedereen pakte zijn moment. Altijd was er het geloof dat we het konden en was er de wil om te winnen. Altijd maakten we die goal wel.’ Ook Koos van der Galiën noemde het collectief als doorslaggevende factor. ‘FC Wolvega is individueel beter, maar wij vormen een collectief.’

Zonder sterspelers

Collectief betekent onder meer een samenwerking van mensen met een gemeenschappelijk doel. Dus het individu is ondergeschikt. Van der Galiën: ‘Als ik een eersteklasser zou gaan trainen, zou ik niet veel spelers meenemen.’ SVM, een hecht en degelijk collectief zonder sterspelers. Nou, vooruit toch een paar spelers eruit tillen. ‘Richard de Boer, Chris Berndsen en Jorn Strijk zijn de sterkhouders van deze selectie’, aldus de coach, die zaterdag ook zijn verjaardag vierde. 

Er kan geen misverstand over bestaan: SVM is de meer dan terechte kampioen. De Marknessenaren staan al het hele seizoen bovenaan en gingen maar één keer onderuit, tegen runner-up FC Wolvega, de grote titelfavoriet vooraf. Verder wist alleen Tollebeek een gelijkspel af te dwingen. Achttien keer stapte SVM als winnaar van het veld. Na één seizoen keert SVM al terug in de 3e klasse.

Passend vervolg 

SVM kende een kickstart en had na twee wedstrijden al vijf punten voorsprong op Wolvega, dat in de tweede wedstrijd in Marknesse met 1-0 klop kreeg. Een verrassing, want Wolvega tikte SVM in een oefenpot helemaal van de mat. SVM gaf de vliegende start een passend vervolg en pas in januari, in de 13e speelronde, lukte het Tollebeek om SVM de eerste punten afhandig te maken. 
‘We stelden elke keer kleine doelen’, zei Van der Galiën. ‘Het woord ‘kampioenschap’ viel nooit. Ja, na vorige week, toen Wolvega van Delfstrahuizen had verloren. Na vier wedstrijden gingen we voor de eerste periode. Daarna werd het doel bijgesteld: we wilden voor een plek in de nacompetitie gaan. En toen we de eerste periode hadden gewonnen, wilden we tien wedstrijden op rij ongeslagen blijven.’

Grote zegetocht

Niet te ver vooruit kijken, kleine doelen stellen, realistisch voetballen, voor elkaar werken, goed en constant trainen. Het recept van SVM bleek voortreffelijk te werken. Het seizoen werd één grote zegetocht met een kampioenschap op eigen veld als beloning, twee wedstrijden voor het einde. De eerste titel sinds 1976, die op eigen veld werd  behaald. 

Tegen VHK begon SVM aarzelend, maar al snel had de thuisclub de overhand. Bart Bakker raakte na een kwartier de paal, waarna VHK steeds meer achteruit moest. Arno van der Plas brak op slag van rust de ban. De bonkige spits draaide om z’n as en punterde in de verre hoek raak: 1-0. Snel na rust maakte Chris Berndsen er 2-0 van. SVM kreeg heel wat kansen om de score op te voeren, maar pas in de slotminuten tekende Jorn Strijk uit een corner voor de eindstand: 3-0. Na de zomer speelt SVM weer in de 3e klasse. ‘Gelukkig wel’, zei Martin Peters. ‘SVM hoort niet in de 4e klasse thuis.’ 


Auteur

Redactie