Stoppels | Uniek inkijkje

Hallo! Ik ben Elisa Maayeshi. Ik ben zeventien jaar en in mijn bijdrage aan deze columnserie geef ik u een uniek kijkje binnen de muren van het Emelwerda College.

Inmiddels loopt alweer het vijfde schooljaar ten einde. De tijd leek soms voorbij te kruipen maar ik besef me dat hij vloog. Als twaalfjarigen gingen mijn vrienden van de basisschool en ik met onze nieuwe schoolspullen en vol goede moed voor het eerst naar ‘Het Emelwerda’. Met het eindfeest van groep acht nog vers in het geheugen was ik vastberaden dat ik het hier ook wel zou maken.

Maar al snel besefte ik dat we vooral jong en schattig waren. De ouderejaars uit 5 havo en 6 vwo leken van een andere planeet te komen. Ze waren zo volwassen en liepen zelfverzekerd met hun tas nonchalant om de schouder hangend door de school. Wanneer we in de eerste paar jaar de afvalbakjes van de kantine moesten legen na de pauze schaamde ik me dood als ik langs een tafel kwam waar die onbereikbare bovenbouwers zaten te relaxen in hun tussenuur. Dat hele bakjes-legen-ritueel is altijd ongemakkelijk gebleven, ook nu ik zelf onderuitgezakt in de kantine zit. 


We voelden dat we ons mannetje moesten staan en als klas vormden we vaak een team tegen de leraar. We probeerden de planning van toetsen en huiswerk zoveel mogelijk naar onze hand te zetten. We waren bikkelhard in de onderhandelingen en meestal met resultaat: ‘Oké, de toets gaat door maar wel een week later. En paragraaf zes hoeven we niet te leren want die hebben we helemaal niet behandeld in de les.’ 

Vanaf klas drie hadden we lunchpauze met de bovenbouw. Wat vonden we het heerlijk om niet meer tussen het gegil van de onderbouw te zitten. Ineens bleek dat we de fase van jonkies waren ontgroeid. We waren ouder geworden maar we voelden ons hetzelfde. En toch, als we de jongsten op de gang zagen lopen, zagen we niet onszelf. En dan nu zitten we in 5 vwo. De laatste groep om tegen op te kijken heeft met een diploma op zak de school verlaten. Het langverwachte is gebeurd: mijn klasgenoten en ik zijn de oudste leerlingen van de school.

Als ik gedachteloos mijn tas over mijn schouder zwaai, voel ik hoe een jong meisje me nakijkt. Ik herken mezelf en denk: het komt wel goed met jou.


Auteur

Redactie