STOPPELS

“Keuzevrijheid”?

Wij weten al lang dat wij in Nederland de vrijheid (en het recht) hebben zelf te kiezen in welk ziekenhuis wij behandeld willen worden als we medische zorg nodig hebben. Dat is gelukkig vastgelegd in de wet. Echter, werkt het ook zo in de praktijk? De ervaring leert anders. Het krachtenveld in de medische wereld is vaak mystiek en weerbarstig. Belangen spelen een rol, die soms, helaas het belang van de patiënt overstijgen. En het gezonde verstand ook!

Bij een droevig voorval in Emmeloord werden we weer eens geconfronteerd met de harde werkelijkheid van de praktijk. Een man van middelbare leeftijd zakte enkele weken geleden voor mijn huis in elkaar, enkele honderden meters van zijn eigen huis. Hij was herstellende van een depressie, deed veel aan sport om zich er weer boven op te werken. Hij kwam terug van zijn dagelijkse rondje wandelen met zijn honden. Hij was in het verleden tijdens een zwempartij getroffen door een ernstige tia, toen behandeld in het Isala in Zwolle.

De honden liep alleen naar huis en er werd groot alarm geslagen. De GGD was er snel. Zijn vrouw stond erop dat hij direct naar het Isala moest waar hij immers eerder was behandeld. Dat kon volgens het ambulanceteam niet. Instructies waren dat zij patiënten naar het MC in Lelystad moesten vervoeren. Ondanks de paniek en het aandringen werd hij naar Lelystad vervoerd. Daar werd geconstateerd dat men hem daar niet kon helpen en hij naar Zwolle moest. Daar is hij overleden. Hoe triest.

Wij weten ook al lang dat het met de 2de lijns zorg in deze regio niet goed zit. De Stichting NOPCARE (voorheen St.Zorggebruikers Belangen, die zich jarenlang, tevergeefs, hard maakte voor het behoud van het ziekenhuis in Emmeloord) heeft in 2013 over het ambulance systeem al gesprekken gevoerd met de GGD en ook met de zorgwethouder in Emmeloord vanwege dezelfde problematiek. Schriftelijk werd bevestigd dat onze zorgen ongegrond waren. “De keuze van de patiënt stond altijd voorop”.

Helaas, de praktijk blijkt anders.

De laatste jaren is de situatie eerder verslechterd dan verbeterd. Het MC van Loek Winter zit in een neergaande spiraal. Schimmige constructies van hem en zijn directieleden kwamen onlangs aan het licht. De OK’s in Emmeloord zijn acuut gesloten. Financieel staat de MC Groep aan de rand van de afgrond. Een lening van € 6 miljoen van de gemeente Lelystad kan niet worden terugbetaald. Geen geld. Een samenwerking tussen de Antonius Zorggroep en de MC Groep, in april 2017 met verve aangekondigd, is er nog steeds niet en komt er waarschijnlijk ook niet. Of het daar beter van zou worden is trouwens überhaupt een vraag. Het zorgaanbod wordt schraler. De gemeente Noordoostpolder zit er nog in met een lening van ruim 2,5 miljoen euro. De gemeente is nog steeds in “gesprek”. Al jaren.

Het is hoog tijd dat ons gemeentebestuur leiderschap toont in dit proces. Stappen onderneemt en niet alleen maar “in gesprek” blijft. We zagen afgelopen week helaas weer waar dat toe kan leiden. In de biologie kent men groeiversnellers en groeiremmers. De 2de lijns zorg hier lijkt een groeiremmer te worden.

Het trieste voorval dat ik hierboven beschreef is exemplarisch voor de situatie. Laat het daarbij blijven. Het is al erg genoeg.

Het nieuwe college vroeg om uitdagingen. Dit is er een.