Twee zware beproevingen

NOORDOOSTPOLDER

Een klassieke triatlon. Eindelijk komt het ervan. Tjeerd Popkema (39) moest noodgedwongen een aan hemzelf opgelegde eis laten varen. ‘Dat moest, anders komt het er niet meer van.’

Meedoen aan de Iron Man in Maastricht (3,8 kilometer zwemmen in de Maas, 180 kilometer fietsen over een deel van het parcours van de Amstel Gold Race en vier ronden van 10,5 kilometer door de stad) is een lang gekoesterde wens van Popkema, atletiektrainer, fanatiek atleet, sinds een paar jaar Urker en medewerker van een koel- en vriesbedrijf in Nagele. ‘Ik wilde eerst per se de marathon in minder dan 2,5 uur lopen, maar dat is niet gelukt.’

Niets veranderlijker dan het weer en de mens, dus bedacht Popkema om die eis te laten vallen en vol voor de Iron Man te gaan. Hij heeft zich zeer gedegen op de uitputtingslag voorbereid. Zo deed hij een wekenlange hoogtestage in Zwitserland. ‘Veel gefietst en gemountainbiked. Ik heb het parcours van de Iron Man een paar keer goed verkend. Er zitten een paar pittige klimmetjes in, maar na Zwitserland dacht ik: waar zijn die bergen gebleven? Ik heb nu zoveel power in de benen.’

Beste onderdeel

Het is misschien wat wonderlijk, want velen kennen Tjeerd Popkema toch vooral als hardloper, maar zijn beste onderdeel is toch echt het fietsen. ‘Ik vind lopen leuker dan fietsen. Lopen geeft een lekkere cadans en ritme, kun je altijd en overal doen, is altijd leuk. Maar ik hoef weinig te doen om het fietsen de laatste jaren snel te verbeteren. Ik vind tijdrijden ook leuk.’ De halve triatlon van Almere leerde hem dat een hele triatlon toch niet zo ‘misdadig’ is als hij altijd dacht. ‘Een triatlon is toch anders dan een marathon. Je belast je lichaam op elk onderdeel op een andere manier.’

Het meest ziet Tjeerd Popkema op tegen het zwemmen, vooral omdat de kans levensgroot is dat de deelnemers geen wetsuit mogen dragen. ‘Zwemmen zonder wetsuit zie ik eigenlijk niet zitten. Zorgt toch voor aardig wat drijfvermogen. Ik ben een afgetraind mannetje, ik raak zo onderkoeld. En ik doe er zo’n tien minuten langer per kilometer over zonder wetsuit.’ Het dragen van een wetsuit kan worden verboden als de (water)temperatuur te hoog is en er kans op oververhitting dreigt.

Hij pint zichzelf niet vast op een tijd. Onder de veertien uur blijven, moet zeker kunnen en als het echt heel soepel gaat, zit er misschien zelfs een tijd van rond de tien uur in. ‘Al zou het arrogant zijn, als ik van zo’n tijd zou uitgaan. Ik zie wel wat voor tijd er zondag uitrolt. Als ik maar het gevoel heb dat ik kan blijven pushen, kan blijven racen tot de finish. Dan ben ik tevreden.’

Alpe d’Huez Triathlon

Een eind verderop in Europa, in Frankrijk om preciezer te zijn, waagt Annemarie Rustenburg zich ook aan een uitputtende triatlon: de Alpe d’Huez Triathlon. Donderdag is het zover. Kan de inwoonster van Nagele aan de bak. Ga er maar aanstaan: 2,2 kilometer zwemmen in een bergmeer, Lac de Verney, 100 kilometer fietsen, waarbij de Alpe du Grand Serre (1375 meter), de Col d’Ornon (1371 meter) en de Alpe d’Huez (1860 meter) moeten worden bedwongen en afsluitend een halve marathon op de legendarisch alp over geasfalteerde wegen en bospaden. Oh ja, het water is een graad twaalf, dertien.

‘Ja, het water is veel kouder dan normaal bij een triatlon. Alles is op deze triatlon sowieso extremer. Nee, ik heb er geen spijt van dat ik meedoe, maar ik heb het wel onderschat’, erkent Rustenburg, die al een tijdje in Frankrijk is. Ze weet wat voor uitdaging haar te wachten staat. ‘Een leuke uitdaging, zal ik maar zeggen. Ik ben al een keer de Alpe d’Huez opgefietst. Pittig. Viel best tegen, ha, ha.’ Ze wilde geen hele triatlon doen dit jaar (‘Ik wil sneller worden op de korte afstanden’), maar dit is alsnog een heel heftige. ‘Ik ga het wel redden, maar ik heb geen tijd in mijn hoofd.’

 


Auteur

Harry de Ridder