‘Ik heb 164 treden geteld, maar...’

EMMELOORD

Het jaarlijkse monumentenweekeinde is een uitgelezen kans om eens in de Poldertoren te klimmen. ‘Ik ben hier in geen 40 jaar meer geweest’, zegt Jan Binnenmars uit Emmeloord.

Hij is zaterdag met zoon Lucas naar boven geklommen om van het uitzicht te genieten. ‘Even foto’s maken. Er is in die 40 jaar wel wat veranderd.’ Destijds was de toren ook nog geen monument. Dat is ze pas sinds 2014, rijks nog wel. Zoon Lucas was nog niet zo lang geleden op de Poldertoren. ‘Dat was met school.’ De ruim 65 meter hoge Poldertoren als baken en uitkijkpunt in de polder zou wat Binnenmars betreft wel beter uitgebuit mogen worden. ‘Het zou leuk zijn als ze hier een toeristische attractie van kunnen maken.’

Toeristische attractie

Even verder op het platform op 43,4 meter boven de zeebodem staart Ben Nijland richting het zuiden. De 63-jarige geboren en getogen Emmeloorder komt wel vaker op de toren als die open is. ‘Het is toch raar dat er geen bestemming voor onze mooie Poldertoren is. Ik vind dat ie gebruikt moet worden.’ Een keer open op monumentendag, een keer een expositie en een dagje stembureau. Het is een treurig gebruik voor de toren die zo trots uit de polder opsteekt.

Aanvankelijk werd de toren gebouwd als watertoren, maar bij de inpoldering was al bekend dat in het midden van de polder een toren zou komen. Een watertoren op die plek was wel zo nuttig. In 1950 schreef de waterleidingsmaatschappij van de provincie Overijssel een openbare ideeënprijsvraag uit voor de toren. De opdracht was een watertoren te ontwerpen met een carillon en een uitkijkplatform. Voorgeschreven werd onder andere dat de toren de eenheid van de polder moest symboliseren en Emmeloord als centrum moest accentueren.

Uiteindelijk werd het ontwerp Utillis van de Amsterdamse architect H. van Gent aangewezen. De bouw van de toren startte op 12 juni 1957 en op 20 juni 1959 werd de toren officieel in gebruik genomen. Waterleidingbedrijf Vitens werd later eigenaar en in 2005 toen de functie van watertoren allang voorbij was, kocht de gemeente Noordoostpolder de toren. Hoog in de toren kreeg de VVV er een plekje en restaurant Sonoy met een Michelinster vestigde zich er. De gemeente kon het geld voor het onderhoud echter niet meer ophoesten en sinds 2013 staat de toren leeg.

Carillon

Tot zover het geschiedenislesje. Silke en Hanna Terluin doen hun handen voor hun oren als ineens het carrillon begint te spelen. Hun moeder Jorien wijst op de klokken die de namen van de dorpen van de polder hebben. De familie Terluin woonde tot vorig jaar in Emmeloord, maar verhuisde naar Emmeloord. Voor het Pieperfestival en met name de Fish Potato Run zijn ze even terug. ‘Mijn man Harry loopt de halve marathon.’

Hanna en Silke hebben de traptreden geteld, maar zijn er niet helemaal uit. Hanna: ‘Mijn broer zegt dat het 375 zijn en ik heb 164 geteld, maar volgens moeder zijn het er veel meer, ongeveer 250.’ De familie geniet van hun dagje Emmeloord. ‘De dag heeft een hoog reüniegehalte. Je kent heel veel mensen, het is een vertrouwd iets.’

De familie verhuisde vorig jaar juni naar Werkendam om als huisouders te zorgen voor 8 verstandelijk beperkten. ‘Dat was een groot verlangen van ons. We doen dit samen met een ander echtpaar. Het mooie van deze zorg is dat de groep steeds dezelfde gezichten ziet. De kleinschaligheid geeft rust en huiselijkheid.’ Het concept is uniek in Nederland, vertelt Jorien. ‘Er is belangstelling in het land om het ook breder uit te rollen.’

Droom

Ook in Emmeloord? ‘Ja dat is onze nieuwe droom om dit wellicht in de toekomst ook in de polder op te zetten.’ Dat het gezin zich wel weer eens terugziet in de polder is wel duidelijk. ‘Maar we gaan nu eerst patatjes eten’, roept Hanna, die haar klasgenootjes van de Eben Haëzerschool nog erg mist.