Oh oh Emmeloord

Vernieuwing

Er was een tijd dat je nog gewoon met de auto door de Lange Nering kon rijden. Gewoon het pientere pookje in z’n vier schuiven en even later bij de drogist voor de deur parkeren. Het waren de jaren zestig, alles best. Een dikke dertig jaar later fietste ik door de Lange Nering en bleek zelfs dat niet meer te mogen. “Ja stop maar eens even knaap, verboden te fietsen en dat wist jij heus wel! Maar meneer de politie, vroeger mocht je hier… Niks te maren belhamel, of moet ik je soms een paar harde oorvijgen geven! Maar ik... Niks te maren retejong! Hier, een bon van 35 gulden en nou wegwezen!” Enfin, met de auto of met de fiets: de Lange Nering was gewoon een winkelstraat. Niet meer, niet minder en iedereen tevreden. Maar het roer ging om. Inwoner en winkelier kregen te horen dat het zo niet langer kon. Het tijd was tijd voor vernieuwing! Wat er dan precies aan scheelde zal wel voor altijd onduidelijk blijven, maar plannenmakers kropen achter hun schrijfmachines en de tekenaar zetelde zich aan de tekentafel. In de krant elke week nieuwe plattegronden en de meest fraaie schetsen. Een winkelstraat tot op de Deel, midden op het plein een supermarkt XXL zo groot als de planeet Jupiter. Wow, met een brok in de keel zat ik bij de haard. Zou het dan echt? Na al die jaren? De tranen schoten me in de ogen, ‘het wordt hier fantastisch oma’, schreef ik op een briefkaart. Eenmaal bijgekomen van deze fata morgana zag ik een paar jaar later een schets van een schitterend horecapaviljoen in de krant staan. Wat een blikvanger: Noest. Prachtig ontwerp, microbrouwerij, open keuken waar iedereen kan komen koken en een fraai terras. Schitterend vormgegeven, helemaal Noordoostpolder. Te mooi om waar te zijn. En dat was het natuurlijk ook. Mooi voor de stad Groningen of Amersfoort-Vathorst, maar een dergelijke investering verantwoord en lucratief krijgen? Verantwoord en lucratief terwijl je weet dat de vaste omzet die nu nog wordt verdeeld tussen het Voorhuys en Eindeloos gelijk blijft? Dat partje gaat de kosten niet dekken, het is te weinig. De subsidie moet al te flink zijn geweest, de ogen waren in ieder geval te groot. Het gaat niet door, wie weet wat er zich ‘straks immers aan horeca aan de plint van Sinke vestigt’... Het mooie plan dan maar wat aanpassen aan de realiteit? Oh wacht…eerst de wethouder. De wethouder geeft een ‘toelichting’: “'Een plan dat de prijsvraag wint en later wellicht toch niet haalbaar blijkt en daarom moet worden aangepast, past niet in de voorwaarden van de prijsvraag. En de gemeente mag de voorwaarden van de prijsvraag niet aanpassen. Wij vinden het jammer dat het niet gelukt is om met dit plan het horecapaviljoen te realiseren en gaan nu in het college in overleg over het vervolg.” De prijsvraag… Bestemmingsplannen, schetsen, open-plan-processen, voorwaarden, masterplannen, scenario’s, online stemmen om tot slot te eindigen met ‘de prijsvraag’. Het winnende antwoord op ‘de prijsvraag’: laat maar…