STOPPELS

Soms maak ik me zorgen over de toekomst van mijn generatie: zijn we wel voldoende betrokken bij wat er zich in de wereld afspeelt? Zijn we wel ambitieus genoeg om dingen te willen veranderen?

Het lijkt soms alsof we de wereld enkel zien door een instagrambril. Alsof we niet verder kunnen kijken dan de mooie plaatjes en semi-nonchalante tekstjes. Vorige week heeft echter het tegendeel zich bewezen.

Ik deed mee aan de nationale conferentie van het Model European Parliament. Als ‘Europarlementariër’ heb ik me, samen met 149 leeftijdgenoten, gebogen over ingewikkelde, grensoverschrijdende vraagstukken zoals het vluchtelingenprobleem, het streven naar een circulaire economie en het aanpakken van genderongelijkheid.

Na lange vergaderdagen rolden er resoluties uit die we tegenover elkaar moesten verdedigen in onder andere de Tweede Kamer. ‘Voorzitter, ik vraag me af hoe de commissie dit voor zich ziet’ en ‘Ik wil de gedelegeerde erop wijzen dat…’ Met strenge omgangsregels en volgens een duidelijke vergaderstructuur probeerde de zaal door middel van speeches, amendementen en kritische vragen de commissie onderuit te halen. Aan de hand van een hoofdelijke stemming werd tenslotte een resolutie aangenomen of afgewezen.

Er ontstond een politiek spel waarbij een sterke lobby en achterkamerdeals niet ontbraken. ‘Ik teken jouw amendement als jij voor de resolutie stemt.’ Ik zag hoe een groep doodgewone scholieren vanuit het hele land zich in Den Haag ontpopten tot ware politici. Hoe de dagelijkse werkelijkheid even werd ingeruild voor een concept dat normaal mijlenver van ons afstaat.

Ik moet toegeven dat deze week veel indruk heeft gemaakt. Natuurlijk was ik onder de indruk van de hele entourage en de mooie kamers waar we vergaderden. Maar ook was ik onder de indruk van mijn leeftijdgenoten: wat een overtuigingskracht, wat een tact en wat een welsprekendheid bezitten die mensen. Ik kom terug op wat ik gezegd heb: mijn generatie is wel degelijk capabel, ambitieus en klaar voor de toekomst.