‘Zonder pufje red ik het niet’

EMMELOORD

Wisse Westerhof (89) en Klaas Abma (78) zingen eerste tenor bij het Christelijk Mannenkoor Emmeloord. Maar noem de twee geen koorknapen.

Ze zingen al mee sinds de oprichting van het koor, 55 jaar geleden. Zaterdag staan ze op het podium van het Emmeloorder theater bij het zoveelste concert. Hoeveel? ‘Ja heel veel’, klinkt het in koor. Westerhof emigreerde in 1958 als bakker uit het Groninger Kornhorn naar de polder. In zijn geboortedorp speelde hij trompet en dat instrument nam hij mee naar het nieuwe land. In Emmeloord schoof hij aan bij Terra Nova dat later opging in Flevo Brass.

Het embouchure voor de trompet liet hem in de steek, maar de stembanden zijn onverslijtbaar. ‘Ja het is wel bijzonder dat ik nog steeds de eerste stem kan zingen’, beseft het oudste lid van het koor. ‘Maar ik moet voor het koor eerst wel even een pufje nemen hoor, anders red ik het niet’, onthult hij het geheim van de fitte stembanden. ‘Mijn dochter zegt ook pappa je moet doorgaan zo lang je kan.’

‘De hoge noten worden wat moeilijker’, valt de in Oosterend (Fr) geboren Abma hem bij. ‘Dat moet met de kopstem, maar de rek raakt ook wat uit de longen’, gaat Abma verder die als liefhebber van zang zich als jongste broekje van 23 jaar meldde bij de mannen die onder leiding van Frits Bode van start gingen in een zaal van De Hoeksteen. Het iniatief van het koor was van de heren Leneman en Dros.

Westerhof was 32 toen hij lid werd. ‘Dirigent Frits Bode kwam bij me en vroeg of ik op het nieuw op te richten mannenkoor wilde. Ik twijfelde want ik zong al bij het gemengd koor Scheppingsgave. Mijn inmiddels overleden vrouw Diny zei: ‘Doe het maar, dat vind je leuk’ Ik zong eerst bij beide koren.’ Bode was blij want hij had meteen een zanger die niet terugdeinsde voor het zingen van solo’s.

De twee kunnen eigenlijk niet zonder het koor waarmee ze zo veel meemaken. ‘De prachtige concertreizen door Canada, zelfs wel vier keer en de reizen door Oost-Europa zullen we nooit vergeten.’ De reislustigheid van het koor is echter al weer van jaren terug. ‘De laatste reis was in 1991. We worden ouder het gaat niet meer’, zegt Abma. ‘Maar er zijn ook geen Nederlandse emigranten in Canada die naar het kooroptreden zouden komen’, voegt hij er aan toe. Een hoogtepunt noemt Westerhof ook het optreden onder leiding van Nan van Groningen in het Concertgebouw in Amsterdam. Van Groningen was de tweede dirigent van het koor en werd 20 jaar geleden door Johan Bredewout die nog steeds het dirigeerstokje hanteert.

En dan zijn er nog de vele televisieoptredens met U zij de Glorie van de NCRV en Nederland Zingt van de EO. ‘En het concert in de Doelen in Rotterdam, herinner je je dat nog Wisse’, merkt Klaas op. ‘Ja en op het optreden voor 5000 man in het FEC in Leeuwarden en de vele artiesten waar we mee optraden, zoals Marco Bakker. Ja we zijn met het koor het hele land doorgereisd. De gloriejaren van het koor zijn echter voorbij. Op de top hadden we 105 leden en nu zijn het er nog 80. Er vallen alleen nog maar leden af door overlijden’, merken ze op.

Aan het repertoire kan het niet liggen vinden de twee. ‘We zingen van alles. Zaterdag voor de pauze vooral geestelijke liederen en daarna gaan we de populaire kant op, met nummers van Rames Shaffy en Toon Hermans om maar wat te noemen.’

Cees Walinga