In de geest van Saskia verbindt de witte waslijn nog altijd

Emmeloord - Langs het water, achter de Pallasstraat in Emmeloord, hangt vanaf 8 juli weer de witte waslijn. Honderden witte kledingstukken, veelal met daarop pakkende teksten, wapperen een week lang in de wind, worden wellicht nat door een regenbuitje en drogen weer door een warme zon.

Door Alexander Drost

Zie het een beetje zoals het leven is, en heel erg zoals Saskia Hersbach in het leven stond. Na regen, is er altijd weer zonneschijn. Niet bij de pakken neer gaan zitten, maar optimistisch zijn, en proberen te blijven. Zij, die ieder gesprek met open vizier aan ging. Altijd de dialoog zocht. Zij, die iedereen, ongeacht wat dan ook, respecteerde. ‘Met deze waslijn zocht ze vooral heel erg de verbinding’, vertelt haar man, René Halsema.

‘Achter het ziekenhuis’

De waslijn hing er vorig jaar voor het eerst, op initiatief van Saskia. Ze kreeg het voor elkaar de buurt te (ver)binden met witte was en teksten. Soms kwamen totaal vreemden een wit kledingstuk met daarop een ludieke tekst brengen, dan weer kwamen mensen vanuit de andere delen van de polder alleen om de boodschappen op de kleding te lezen.

We zitten in de tuin en kijken uit op het kabbelende water van de Urkervaart. René vertelt, terwijl de zon vrij spel heeft, uitgebreid over de waslijn, die onlosmakelijk is verbonden aan zijn Saskia. ‘Ze kende deze wijk erg goed’, vertelt hij. Met een glimlach, maar ook een beetje ernst: ‘Met name in de polder is een minder goed beeld over de Pallasstraat, of ‘achter het ziekenhuis’, zoals ze het ook wel noemen. Zij was zat van dat negativisme.’ En dat moest dus snel veranderen, zag René. ‘Ze had net haar behandelingen tegen borstkanker achter de rug en wilde iets positiefs doen. Ze was heel erg creatief, had haar eigen bedrijf en was altijd bezig om mensen te adviseren hoe de wereld naar je kijkt. Vanuit die gedachte is de witte waslijn hier ontstaan. Ze heeft het overigens niet zelf bedacht. Dat gebeurde via een oud-collega van mij, die de waslijn in Gouda initieert.’

Puur en zuiver

‘Heel simpel’, vertelt René over de waslijn. ‘Maar het idee erachter… vroeger hing bovendien de polder vol met witte was(lijnen). Dat zie je tegenwoordig niet meer. Er zit dus ook iets duurzaams in. Het witte heeft iets puurs, iets zuivers. Het ziet er fantastisch uit, al die teksten die wapperen in de wind. Je geeft met de teksten ook iets mee aan mensen. Uiteindelijk zorgt het voor heel veel saamhorigheid.’

René staat er niet alleen voor. De hele buurt helpt dit jaar mee met het ‘project’ en nu al kan worden gerekend op honderden kledingstukken. ‘Saskia is vorig jaar begonnen met twaalf kledingstukken, die ze zelf had beschreven. We zijn dat jaar geëindigd met 220 stuks. Die kwamen overal vandaan. Ondertussen had Saskia telkens een kop koffie klaar, waarna ze met mensen in gesprek ging. Sommige teksten zijn grappig, soms moet je verder nadenken. Je zag mensen even gniffelen, of verbaasd reageren. Zo leuk, zo grappig. Je zag dat mensen er een soort behoefte aan hebben. En elke keer ging ik weer nieuwe palen halen om de lijn langer te maken.  De droom van Saskia was altijd om helemaal langs de waterkant te komen, het liefst tot aan de Poldertoren. Wie weet…’

Vier het leven

Eind november vorig jaar kreeg Saskia, die aanvankelijk ‘schoon’ was, te horen dat de kanker weer terug was en het overal in haar lichaam zat. ‘Er was niks meer aan te doen’, blikt René terug. ‘Ze hoopte deze waslijn nog te halen. Dat heeft ze helaas niet gehaald, halverwege april is ze overleden. Wij hebben toen besloten om ermee door te gaan. Tijdens haar begrafenis wilde ik iets met die witte waslijn doen. Die lijn is zo passend bij haar. Ook toen hing er was, zodat mensen met een glimlach de kerk binnenkwamen. We hebben ook gevraagd om kleding mee te nemen, met daarop een tekst. Dat is massaal gebeurd, want het was enorm druk.’

‘Toen onze dochter een dag na het overlijden van Saskia op school kwam, bleek dat de school vol hing met witte was. De leerlingen hadden ’s avonds op school teksten gemaakt. Ook dat verwerken we in de lijn. En er komt witte was uit Gouda er te hangen. Daar hangt de lijn dit jaar niet. Ik denk dat we op 500, 600 witte kledingstukken zitten. Iedereen is van harte welkom om te komen kijken. We sluiten op zondagmiddag met live muziek van Arie Claassen. Het wordt een mooie nagedachtenis aan Saskia. Zij vond het altijd belangrijker om het leven te vieren, dan om bezig te zijn met het laatste stukje. Ja, het wordt mooi, maar ook emotioneel.’