STOPPELS

Diplomering

Op ons mooist stonden we verlegen te worden van foto’s van zes jaar geleden. Toen we het Emelwerda binnenstapten waren we nog kinderen. Op die foto’s zie je hoe grote ogen verlegen de camera in kijken, hoe kaken gespannen staan omdat de wereld van het Emelwerda te groot voelde om overtuigend toe te lachen. Zes jaar lang deden we ons best om serieus genomen te worden, ‘jezelf’ te zijn of erachter komen wie dat precies is. Nu stonden we daar: breed lachend, wetende dat we het vwo uitgespeeld hebben. Stress en zorgen lijken zo onbenullig nu dat papiertje ondertekend is, maar juist daarvan hebben we het meest geleerd. De docenten zingen ons toe met een lied waarin alle hoogtepunten van de afgelopen jaren benoemd worden. Dit stel eigenzinnige en bevlogen volwassenen laten we achter zodat zij een nieuwe lichting voorzichtig lachende jongeren klaar kunnen stomen voor het leven. Onze tijd hier zit erop, project afgerond. We nemen afscheid van elkaar, het gebouw, de geur, de plek waar we zes jaar dag in dag uit rondliepen. Een laatste keer liepen we de school uit en stapten we op de fiets. Mét diploma dit keer.

Ook ik sla mijn vleugels uit, neem de trein richting onze hoofdstad. Ik dank u voor het lezen en de leuke reacties die ik heb ontvangen. Tot ziens.

Elisa Maayeshi