Wim Pieterse: ‘Het is eervol om er te hangen’

Nagele - Het schilderij het bruggetje van Sommières van Wim Pieterse (75) uit Nagele hangt sinds vorige week maandag in de tentoonstelling Lang Leve Rembrandt in het Rijksmuseum.

’Heel bijzonder dat je daar tussen hangt’, zegt Pieterse, die zes jaar geleden samen met echtgenote Gonnie vanuit de grachtengordel in Amsterdam neerstreek op het platteland in Nagele. Een collegaschilder, die een expositie had gehad in Museum Nagele, wees hem op het bijzondere dorp in de polder. Pieterse was in principe het stadsleven nog niet zat, maar feestvierende yuppen en een gebrek aan nachtelijke rust leidde tot het besluit. ‘We hadden de luxe van alles wat er in Amsterdam was, maar nu hebben we een heel andere soort luxe’, zegt hij over wonen aan de Wendakker met nachtelijke rust.

Lang Leve Rembrandt

‘En bovendien met het openbaar vervoer sta ik binnen een uur in het centrum van Amsterdam’, relativeert hij. Dat de schilder, nu hij niet meer in Amsterdam woont, debuteert met een schilderij in het Rijks, heeft alles te maken met het Rembrandtjaar. Rembrandt van Rijn overleed 350 jaar geleden. Pieterse meldde zich aan voor de wedstrijd Lang Leve Rembrandt, waar kunstenaars die bij hun werk geïnspireerd zijn door Rembrandt aan mee konden doen. Hij was niet de enige die een gooi deed naar een plekje in de tentoonstelling. Er waren 8390 aanmeldingen. Na twee juryrondes werden 575 werken uitverkoren tot de expositie die nog tot 15 september te zien is.

‘Het is eervol om er te hangen. Het Rijks is een instituut. Je moet minstens overleden zijn om er te kunnen hangen’, zegt hij lachend. Pieterse, lid van de Kunstenaarsvereniging Flevoland, heeft in zijn leven al op tal van plaatsen zijn kenmerkende werk getoond. Dat er een schilder in hem school bleek al op de lagere school in Hoorn, waar hij opgroeide. ‘Ik won een tekenprijs op school en als kind stonden ingelijste jeugdtekeningen van mij in de etalage van de lijstenwinkel in de Nieuwsteeg. Het waren tekeningen van stadsgezichten en het haventje van Hoorn. Van de koster van de Noorder en Oosterkerk kreeg ik de grote sleutel van de kerk om het interieur te tekenen.’

Eigen handschrift

Pieterse volgde de grafisch esthetische opleiding aan de Grafische Hogeschool in Amsterdam en ging aan de slag bij de dienst Ruimtelijke Ordening van de gemeente Amsterdam, het Filmbureau. Hij maakte getekende audiovisuele presentaties van de plannen in de hoofdstad. Hij was als schilder actief bij de werkplaats van het Van Goghmuseum en maakte veel kunstreizen, waar volgens hem de basis gelegd is voor het vrije werk dat hij maakt. Pieterse is een tekenaar met een heel eigen handschrift en een bevlogen schilder. ‘Ik teken naar een model en abstraheer het. Figuraties keren terloops in mijn doeken terug.’

Hij wijst op een van zijn werken in de woonkamer. ‘Dat zijn koeien. Je moet er even naar zoeken, maar ze zijn er, zie je wel! Tekenen is voor mij observeren en in de ruimte suggereren. Dat is altijd de basis geweest in mijn werk: op m’n handschrift vertrouwen. Er ontstaat een suggestie van de werkelijkheid; een spanning en een balans, kijkers mogen dan invullen. Ik teken vaak in het landschap en ook tussen musici en dansers. De wind, de geur, het geluid en de stemming. Deze elementen, zorgen ervoor dat de plek voor altijd in mijn geheugen ligt opgeslagen.’

Té charmant

Pieterse werkt op doek vooral met olieverf. ‘De wisselwerking tussen olieverf, doek en mijzelf vind ik erg boeiend. Schilderen is voor mij lopen, kijken en soms even zitten. Een doek kan ook iets vragen en het moet soms rijpen, het heeft dan tijd nodig. Soms zijn er té charmante details in het doek. Die moeten dus weggeschilderd worden, want die werken tegen in het geheel.’

Kijken en tekenen, het is Pieterse zijn lust en zijn leven. Hij droomt er van om ooit nog eens met een grote rol papier bij de hand in de Transsiberië Express te zitten. ‘Ja en dan onderweg schetsen en het landschap en de omgeving geleidelijk zien veranderen.’ Wie weet, want in het Rijks hangen, had hij ook nooit durven dromen.

Cees Walinga