Pijn en het brein

Iedere dag wakker worden met pijn. Wéér een gebroken nacht. En die dag moet wederom doorgekomen worden met pijnstillers. Het startte met een pijntje hier en een ibuprofen daar. Enige tijd later is dat een pijn geworden die niet meer weg te denken is uit je bestaan en effect heeft op het dagelijks leven. Die ibuprofen is inmiddels vervangen door Diclofenac en Tramadol met zicht op een Oxycodon.

20% van de Nederlandse bevolking heeft chronische pijn. Dat is pijn die langer bestaat dan 6 maanden na het ontstaan ervan. Chronische pijn kan een enorme impact hebben op het leven van mensen. Sommigen gaan minder werken, raken in de ziektewet en belanden uiteindelijk in een arbeidsongeschiktheidstraject. Anderen bijten zich vast in het werk, komen gebroken thuis en hebben de puf niet meer om thuis mee te draaien in het huishouden.

Er zijn twee soorten pijn; acute pijn en chronische pijn. Bij acute pijn krijgen de hersenen middels ons zenuwstelsel de melding dat er gevaar dreigt of dat er iets is beschadigd. De mens reageert daarop door bijvoorbeeld zijn hand weg te trekken bij een vlam. Heeft iemand een bot gebroken of een kneuzing opgelopen dan heeft het lichaam hersteltijd nodig. Is het eenmaal herstelt dan is er in de meeste gevallen niets meer aan de hand. 

Chronische pijn kan een pijn zijn zonder oorzaak. Het probleem kan hem dan in het zenuwstelsel zitten, het zenuwstelsel is dan ‘ziek’. Er worden continu berichten naar de hersenen gestuurd ondanks dat er niets aan de hand is. Loos alarm dus! De meeste pijnpatiënten krijgen pijnstillers voorgeschreven in de vorm van spierverslappers. De meesten kunnen na een poos beamen dat deze pijnstillers nauwelijks iets voor ze doen.

Pijn kan een behoorlijke impact hebben op de kwaliteit van het leven. Wie pijn voelt wil graag weten wat er aan de hand is. Annemarieke Fleming en Joke Vollebregt beschrijven in het boek Pijn & het Brein (2018) wat de rol van de hersenen zijn bij pijn en geven antwoorden op een scala aan vragen rondom chronische pijn. Daarnaast leggen zij uit dat chronische pijn niet betekent dat het lichaam niet meer functioneert en hoe men door middel van een activiteitenopbouw programma en  het opbouwen van energiereserves weer een actiever leven kunnen leiden. 

Kortom, met de juiste handvaten hoeft chronische pijn gelukkig geen einde te betekenen van een actief en betekenisvol leven!