STOPPELS | KRAGT-taal

Het lijkt ver weg maar is dichtbij en je ziet het niet, ra ra wat is dat? We zouden het niet kunnen raden als het coronavirus daar niet verdacht veel op lijkt. Het is een ongelooflijke toestand in de wereld. Bij mij dringt dat niet helemaal door omdat het me (nog) niet persoonlijk raakt.

Maar de berichtgeving gaat nergens anders over. Gebouwen en winkelketens, crèches, scholen, de Keukenhof en musea sluiten hun deuren. Handen wassen, anderhalve meter afstand houden, niet naar de bieb, niet naar de kerk, de vergaderingen gaan niet door. We horen en zien dat er mensen ziek worden en sterven. Het treft vooral zwakke en oudere mensen. Dat is toch schrikken en ik voel al een week lichte keel/oorpijn. Dat kan echt niet met het virus te maken hebben, toch?

Andere orde

Meestal schrijf ik graag over maatschappelijke verschijnselen en wat nu gebeurt is ook zoiets, tegelijkertijd van een geheel andere orde. Deze pandemie valt voorlopig alle vooruitgang, handel en zelfs ons leven aan.

Het is ook vreemd te ervaren dat er iets kan gebeuren waar de wetenschap (nog) geen antwoord op heeft. We verwachten dat antwoord wel en dan kan ons leven weer doorgaan op de oude voet. De welvaart heeft ons zo verwend, zo rijk gemaakt, zo vervreemd van armoede en gebrek. Kijk naar de reclame, die gaat gewoon door met haar bedrieglijke luchtkastelen.

Pas op de plaats

Het is misschien wel goed dat dit gebeurt om de razernij van de vooruitgang een halt toe te roepen, om alle mensen met burn-out en depressie even rust te geven. Het leven maakt nu pas op de plaats en moet zich bezinnen op de nieuwe situatie.

Er vallen leegten in de samenleving nu veel verplichtingen wegvallen. Mensen bedenken allerlei acties om deze crisis door te komen, klappen voor de zorgverleners om deze te ondersteunen maar ook om een samenhorigheid te bewerkstelligen. Mensen verlangen het leven te vieren, ook nu. Juist nu zien we hoe goedwillend, meelevend en creatief wij zijn om ons niet over te geven aan Corona. Toch blijft het moeilijk om de ernst van de situatie in te zien. Het is net als een patiënt die zal sterven aan zijn ziekte maar dat niet gelooft, zijn hoofd in het zand steekt en blijft getuigen dat hij leeft, niet dood zal gaan.

De dood leeft niet, als die toeslaat is het einde verhaal.

Dus volg de instructies van het RIVM op, voor de veiligheid van alle mensen.

Ria Kragt

mefkragt@gmail.com