Stoppels | Trage tijd

Wanneer ik me niet zo chill voel, ergens ontzettend naar uitkijk of juist enorm tegenop zie, hou ik mezelf een open deur voor: de tijd gaat vanzelf voorbij.

De meest eerlijke gedachte: soms fantastisch troostrijk, anders meedogenloos beangstigend. Want het is zo: als er iets is waar je op kan vertrouwen in het leven, dan is het wel tijd. En hoewel er vaak te veel van haar gevraagd wordt en ze ons niet onregelmatig inhaalt, ze gaat. Altijd. Hoe we haar benutten proberen we wel zelf in te delen: tijd voor ontspanning, vrienden, ‘me-time’ of rust. Maar meestal gaat het buiten ons om: wekkers gaan, ingeklokt, deadlines staan; in die waan struikelen we de tijd achterna.

Nu even niet. De tijd lijkt vertraagd, haar bagage verlicht. Niemand die haar nu van verspilling beticht. De tijd neemt haar tijd om ons te doen denken over waarden en wensen. Waar is geluk? Waar liggen grenzen? Bonustijd, zo voelt het echt. Tijd om thuis te komen en uit te zoeken wat dat betekent. Dat is soms heerlijk, soms saai of confronterend. Maar ook dan geldt altijd dat goudeerlijke cliché: de tijd gaat vanzelf voorbij.

Elisa Maayeshi