Pier van Wieren met pensioen: 'Nu ben ik ineens alle dagen thuis'

Emmeloord - Het is even wennen voor internationaal vrachtwagenchauffeur Pier van Wieren (66) uit Emmeloord dat hij van de ene op het andere moment niet meer op de weg is. ‘Het voelt nu nog als vakantie, maar het is wel vreemd. Ook voor mijn vrouw Petra. Nu ben ik ineens alle dagen thuis.’

Door Cees Walinga

Op vrijdagmiddag 29 mei werd hij groots ingehaald door familie en collega’s op het bedrijf van Van Wieren aan de Randweg in Emmeloord. De laatste rit naar België en Duitsland zat erop. ‘Ik had zo’n onthaal niet verwacht’, vertelt Van Wieren. Door een erehaag van mensen en opgestelde wagens parkeerde hij zijn Volvo voor de laatste keer.

Finland

De slotrit was een korte met het ophalen van machines van de Volvofabriek bij Trier. Zijn een na laatste rit naar Finland met windmolenonderdelen sprak meer tot de verbeelding. ‘Ik kan erg genieten van de ritten op Finland, Noorwegen en Zweden. Dat is altijd prachtig rijden door de natuur over 2-baans wegen. En daar hoef je ook niet te zoeken naar een parkeerplek.’

Want de drukte op de Europese wegen deert de ervaren trucker niet, maar met het toenemende transport van de laatste 5 jaren, werd het steeds moeilijker om een parkeerplek voor de nacht te vinden. En dat frustreert. ‘Na 9 uren moet je naar de kant, maar als alles vol staat, heb je zomaar nog een uur zoeken naar een plekje. Dat kan een flinke boete opleveren omdat je de rijtijd overschrijdt. Het vinden van een plek geeft altijd veel stress, vergelijk het met op een volle camping aankomen en weer verder moeten. Dat is niet leuk en dat hebben wij dus steeds vaker.’

Parkeren

Inmiddels wordt wel gewerkt aan het uitbreiden van parkeercapaciteit voor vrachtwagens langs de autowegen, maar het is een druppel op de gloeiende plaat, vindt Van Wieren. ‘Het is zo erg dat er al vrachtwagens op de vluchtstrook staan. Daar gebeuren dus ook al ongelukken met auto’s die op de vrachtwagens botsen met dodelijke afloop.’

In zijn 45-jarige loopbaan kreeg Van Wieren zelf ook te maken met ongelukken. Nog niet zolang geleden botste een andere vrachtwagen bij hem achterop toen hij in een file stond. ‘Ik zag in de spiegel een cabine liggen. De andere chauffeur had gelukkig alleen lichte verwondingen, maar ik was een paar dagen flink van streek.’

Van Wieren raakte zelf beginjaren 80 zwaargewond bij een bedrijfsongeval in de garage toen hij een klap van een veer kreeg en zijn kaak brak. De littekens zijn nog zichtbaar in zijn gezicht. ‘Ik heb zes dagen in coma gelegen, het was spannend.’

Op de weg is het nog eens extra opletten voor Van Wieren omdat zijn lading altijd speciaal is en daardoor breder of hoger. Het betreft onderdelen van windmolens of graafmachines van Volvo, soms verplaatst hij 60 ton over de weg. ‘We zijn ook net iets breder of hoger. Bij viaducten en bruggen moet je de rijstijl af en toe aanpassen. Dan zorg ik er bijvoorbeeld voor dat het verkeer achter me niet meer kan inhalen. Dan blokkeer ik de doorgang uit veiligheid. Je moet steeds anticiperen op de situatie.’

Paplepel

Het truckersbestaan is er bij Van Wieren met de paplepel ingegoten in het familiebedrijf dat 75 jaar geleden aan de Industrieweg gestart werd door vader Lukas en zijn broer Jan. ‘Ik ging als kind al met de chauffeurs mee en mocht dan ook wel eens sturen. Toen ik 14 jaar was reed ik al eens met een ‘zakkenwagen’ naar boeren in de polder. Ik had geen rijbewijs, maar was wel groot voor mijn leeftijd. Nu zou dat niet meer kunnen, maar het was toen ook nog niet zo druk in de polder.’

Hij waste de wagens en hielp mee met het onderhoud aan het wagenpark. Na de lagere school ging hij naar de lagere technische school en deed een vervolgopleiding aan de IVA (Instituut voor Automobielhandel) in Driebergen. Hij werd na zijn militaire dienst monteur in het familiebedrijf en reservechauffeur. Op een gegeven moment was hij zoveel op weg dat er een nieuwe chauffeur moest komen. Ook werkte hij in de loods en regelde het voorraadbeheer van de in- en uitgaande ‘gezakte’ aardappelen.

Zes dagen werken was heel normaal, maar op de internationale ritten was hij geregeld nog langer op pad. ‘We reden in het begin vooral aardappelen naar Italië, Frankrijk en Duitsland.’ Zijn eerste rit naar Italië was een mooi avontuur. ‘Ik ging met zes adressen op pad. Je moest weten wat links en rechts, kruising en stoplicht in het Italiaans is. Dan kon je je redden. Maar ik ben natuurlijk wel eens verdwaald. En dan stond je met een briefje in de hand verkeer aan te houden om de weg te vragen.’

Grenzen verdwijnen

Hij zag de tomtom komen en grenzen verdwijnen, wat veel tijdwinst opleverde. ‘Daarvoor was je al met al bijna een dag kwijt aan de grenzen. Nu heb je alleen in Noorwegen nog een ouderwetse grens, maar door de digitalisering is de papierwinkel al vooraf geregeld en duurt het oponthoud nog maar 5 minuten.’

Van Wieren genoot van het leven op en langs de weg, een way of live. De coronacrisis maakte het leven van de internationale chauffeurs er de laatste maanden niet leuker op. ‘Jammer dat mijn werk zo eindigde. Ik miste het samen eten met collega’s in de restaurants. Nu kon je alleen nog maar afhalen en dan in de cabine eten. Ook bij de bedrijven waar je vracht aflevert of ophaalt, was er minder contact. Vaak moest je buiten blijven.’

27MC bakkie

Het vak van internationaal chauffeur mag voor de buitenwacht dan een eenzaam beroep lijken, de chauffeurs hebben een heel netwerk en zelfs de 27MC bakkies zijn nog steeds aan boord, zegt Van Wieren. ‘Maar dat bereik is niet zo groot. We onderhouden contact met elkaar via WhatsApp en treffen elkaar in restaurants om te eten en spreken ook af als we ergens 24 uur stilstaan. Ook tippen we elkaar over parkeerplekken. Ja dat zal ik missen.’

Overigens kan het zomaar zijn dat Van Wieren binnenkort weer in een Volvo van Van Wieren stapt voor een ritje. ‘Ik ben nog beschikbaar als reserve. Ook om een beetje af te bouwen na 45 jaar arbeid. Ik heb er ontzettend veel plezier aan beleefd.’ Maar eerst bindt hij de fietsen op zijn auto voor een fietstochtje met zijn vrouw. ‘Wandelen en fietsen en wat klussen thuis en bij de kinderen, daar vermaak ik me wel mee.’