Juf Boukje stopt met droombaan

Steenwijk/Emmeloord „Als kleuter wist ik al dat ik juf wilde worden”, vertelt de in Steenwijk wonende leerkracht Boukje Weijdema. Ze groeide op op een boerderij in een dorp in de buurt van Drachten. „Ik speelde vaak juf en nam de jongere kinderen uit de buurt al mee naar school in rijtjes van twee met een veilig elastiek er omheen, maar ook met mijn poppen speelde ik al juf”, vertelt ze.

Juf Boukje is in 1978 op cbs basisschool Het Kompas in Emmeloord begonnen als leerkracht en is altijd op deze school gebleven. Nu, na 42 jaar gaat ze met pensioen.

Jeugddroom

Juf worden was haar jeugddroom, maar om het te worden betekende hard studeren. „Ik was meer van de praktijk dan de theorie.’ Ze worstelde zich door de boeken en genoot van de praktijklessen tijdens de opleiding aan de Pedagogische Academie in Drachten. „De leerstof overbrengen op de kinderen en ze zien ontwikkelen, daar geniet ik van.” Eenmaal met haar zwaarbevochten diploma in de hand, lag het werk overigens destijds niet voor het oprapen. „Ik schreef 60 sollicitatiebrieven voordat ik aangenomen werd op de Guido de Brèsschool in Emmeloord. Ik begon als juf in klas 2 (nu groep 4)”. Een van haar eerste leerlingen, Carolien Versluis, is nu haar collega op ’t Kompas, maar ook een latere leerling, Juanita Dekker, werd een collega.

Boukje van der Heide verhuisde naar Emmeloord waar ze tot haar trouwen bleef wonen. Met haar man Henk Weijdema vestigde ze zich in Steenwijk, maar de school in Emmeloord bleef ze trouw. Ze zag de wijk De Zuidert tot ontwikkeling komen, waar de nieuwe school gepland werd. Eerst werd nog twee jaar les gegeven in het gebouw van Windkracht 10, maar al snel stond ook de nieuwe school ’t Kompas (1983).

Kleutergroep

„Ik begon daar met de klassen 1, 2 en 3 in één lokaal. Dat was zwaar, maar met de groei van de school kwamen er niet alleen meer leerlingen, maar ook meer leerkrachten op de basisschool. De school werd zo groot dat er een derde kleutergroep noodzakelijk was in 1988. Door mijn interesse in het jonge kind, had ik aangegeven wel naar de kleuters te willen gaan. Dat was wel bijzonder want meestal was het andersom dat een leerkracht van de kleuters naar een hogere groep moest.”

Met bijscholing op Windesheim en leren vanuit de praktijk pakte de wisseling goed uit. „Het was geweldig om te ervaren hoe de wereld van het jonge kind eruit ziet. De leeftijd van de pure verwondering en het ontdekkend bezig zijn door middel van spelen. Af en toe deed ik er nog een lesjes tussendoor dat mij als ouwe lagere schooljuf typeert; ik breng graag informatie over. De opmerkingen en leuke verhalen van de kinderen noteerde ik een schrift. Een kostbaar bezit”, zegt ze nu met 32 jaar ervaring als kleuterjuf.

Schoolkrijt

De grootste uitdaging in haar loopbaan was het inleveren van het schoolkrijt voor het digitale schoolbord. „Ik kom nog uit het schoolkrijttijdperk”, zegt ze met trots. „Ja en ik houd niet zo van verandering, maar door de jaren heen veranderde er natuurlijk veel. De kinderen bijvoorbeeld, die krijgen thuis een vrijere opvoeding en ze weten steeds meer. Op die ontwikkeling sluiten nieuwe lesmethodes aan. Maar ook steeds nieuwe collega’s en directeuren natuurlijk, maar gelukkig kon ik steeds op mijn vertrouwde plekje, het kleuterlokaal, blijven én op dezelfde school. Ik heb hier een fantastische tijd gehad, met geweldige collega’s.”

Deze week staat in het teken van het afscheid, dat gelukkig niet in stilte hoeft van vanwege de coronacrisis. „Het is mooi dat ik de laatste drie weken weer les heb kunnen geven. Dat is een mooie afsluiting, want anders zou het einde toch wel een anticlimax zijn. De 21 kinderen waren ook blij dat ik er weer was.”

Oldtimers

Samen met haar man gaat ze genieten van de vrije tijd die komt. „Ik zal de school eerst wel missen, maar het is goed zo. Een ander ritme oppakken gaat zeker lukken. Ik zal wat vaker op de kleinkinderen passen, me meer toeleggen op stamboomonderzoek en samen op pad met Henk in onze oldtimerauto’s.”