‘De sfeer is hier erg gemoedelijk’

Emmeloord - Weekblad De Noordoostpolder is deze zomer op camping Het Bosbad. Vandaag het vierde verhaal in de serie met Adrie en Tine Verkuijl uit Emmeloord die 7 maanden van het jaar op de camping in eigen woonplaats staan.

Adrie (69) en Tine (64) Verkuijl wonen in een appartement in de Staalstraat in Emmeloord, maar de meeste tijd van het jaar zijn ze op hun buitenverblijf op camping Het Bosbad aan de Banterweg.

‘We waren een tuin van 600 vierkante meter rondom gewend, voor we in de Staalstraat kwamen wonen’, vertelt Tine bij hun stacaravan met daarop een groot bord met Carpe Diem erop geschreven. Pluk de dag is het levensmotto van de twee. ‘We zijn in 2010 vanuit Lelystad naar Emmeloord gekomen en woonden daarvoor allebei in Swifterbant. We werkten nog in die tijd en zodra we uit het werk waren, gingen we naar de camping. Het is wel handig als die camping dan dichtbij is.’

Rijdende caravan

Eerst was dat hun rijdende caravan, die ze ook al min of meer vast parkeerden op de camping in Emmeloord. ‘Maar steeds de luifel er voorzetten was veel werk. De stacaravan was een uitkomst.’ Sinds zes jaar hebben ze een stacaravan met enkele bijgebouwen, zoals een schuurtje voor de fietsen en een royale zitruimte waar ze overdag verblijven en waar het interview plaatsvindt. ‘Sommigen noemen het een partytent’, zegt Tine als we zoeken naar een naam voor het onderkomen.

De partytent, maar dan wel een luxe houten variant ingericht met meubels die ook in een woonkamer niet misstaan, is de dagelijkse verblijfsruimte. De koffie haalt Tine uit de stacaravan waar de keuken is, die voorzien is van alle moderne apparaten. ‘In de stacaravan zitten we ook ‘s avonds en is uiteraard de slaapkamer. Er is een kachel en een tv.’ Met een digitenne van KPN halen ze de beelden naar de stacaravan, vertelt Adrie. ‘Dat hebben de meesten hier. Een enkeling heeft een schotel.’

Kunstgras

Op het perceel dat ruim 10 bij 10 meter is staat de stacaravan over de volle lengte. Op het grondgebied liggen kunstgrasmatten en is een pad van grint naar de partytent en het schuurtje. ‘We hadden eerst geen kunstgras, maar er zijn hier veel mollen. Dankzij het kunstgras hebben wij daar nu geen last meer van’, verklaart Adrie de vloerbedekking.

De twee genieten samen met hun langharige black en tan teckel Doerang met volle teugen van het campingleven en het mooie hoekje aan de rand van de camping dat ze toegewezen kregen. ‘Het is hier heerlijk en de sfeer op de camping is heel gemoedelijk. Je leeft hier met elkaar mee. Als er wat is dan helpen we elkaar.’

Adrie en Tine betrekken meteen op 1 april hun zomerverblijf en blijven er tot 31 oktober. ‘In november moeten we altijd weer wennen als we terug zijn in de Staalstraat. Gelukkig zijn we er maar vijf maanden, dan kunnen we hier weer naartoe.’

Post

In de zomer komen ze alleen even in de Staalstraat langs om de post te halen. Plantjes thuis water geven is niet nodig. ‘Nee die staan hier’, wijst ze op de planten rondom. ‘Wij hoeven daar verder nergens naar om te kijken.’ Het sociale leven speelt zich op de camping af waar ze meedoen aan de klaverjas kaartavonden, de bingo’s, jeu de boules, speurtocht, zeskamp en alle andere activiteiten die Henk en Zieta Reijmers organiseren.

En daarnaast organiseert Tine samen met andere campinggasten ook zelf leuke dingen. ‘Zo hebben we ieder jaar een vrouwendag. Dan doen we iets leuks met de vrouwen en gaan we eropuit. Het uitje van dit jaar was 11 juli naar het Stieltjeshuis in Emmeloord. De vrouwendag voor volgend jaar staat al gepland op 14 augustus. De mannen hebben wat minder behoefte om samen op te trekken, maar zij gingen dit jaar wel voor het eerst naar de Strandhoeve voor ontspanning en een etentje.

Spelletjes

‘We houden ook spelletjesavonden en organiseren spontaan Amerikaanse fuiven.’ Naast de passanten en toeristen die voorbijtrekken is er op het Bosbad een heuse campinggemeenschap ontstaan. ‘Laatst hebben we afscheid genomen van onze vaste gast Ton Groot uit Heerhugowaard. Hij heeft hier ruim 20 jaar op de camping gestaan. Hij is hier op een zaterdag met de zorgambulance langsgekomen om afscheid te nemen. Het was heel emotioneel. Hij wilde nog eenmaal hier zijn. Ja dat krijg je ook. We worden allemaal een dagje ouder.’

Adrie en Tine kunnen zich geen leven zonder de camping voorstellen. ‘Hier willen we voor geen goud weg.’

Cees Walinga