STOPPELS | Complottheorieën

Foto in de krant: ‘Kabinet bedriegt het volk wegwezen’, staat er op een groot spandoek waarmee wordt gedemonstreerd tegen het coronabeleid.

Dat voelt niet als bedriegen maar als bedreigen. Wie bedreigt nu wie?

Wie of wat kunnen we nog vertrouwen? We leven in een narcistische samenleving. Het individualisme is zo eenkennig geworden, zo zeer op zichzelf gericht dat er weinig ruimte is voor de naasten. In die zin is anderhalve meter goed te doen. In de jaren 60/70 leerden we geloven in onszelf, we waren goed en mochten er zijn. Dat gaf zelfvertrouwen na tijden van onderdrukking (zo voelden velen dat) door kerk, geloof en ouders.

Flowerpower

Die mooie flowerpowertijd vol beloften is allang voorbij. We hebben ons gesetteld, de welvaart zagen we als een zegen waar we recht op hadden. Wie doet ons wat? Onze kinderen kregen het veel beter, meer kansen en niet altijd het ‘nee’ dat de babyboomers kregen: dit kon niet, dat mocht niet of er was geen geld voor. Gaandeweg liepen de kerken leeg want we konden zelf wel bepalen hoe we wilden leven. Vrijheid wensten we en geen autoritaire bevoogding. We waren immers allemaal gelijk?

Ja we zijn gelijkwaardig als mens zijnde maar qua opleiding, kennis, milieu, ras en afkomst en uiterlijk enorm verschillend. Dat is mooi en te vergelijken met de prachtige veelkleurige natuur. De wereld is een levende planeet en voor zover we weten de mooiste onder de hemellichamen. En wat doen wij ermee? We putten haar uit omdat we energie nodig hebben voor onze manier van leven. En nu is daar een pandemie die de wereld teistert! De schrik zit er goed in en hoe nu verder?

Rijke elite

De overheid zal de regelgeving strak moeten handhaven. Er komt een einde aan de welvaart van buitenaf. We hadden zelf al veel eerder moeten inleveren. De materiële overvloed is een schande voor mens en milieu. Kijk niet naar de rijke elite, je ziet alleen de buitenkant. Ook zij moeten hun levenswijze verantwoorden, net als elk mens. Dan gaat het niet om geld maar om gedrag.

Vergelijk uw situatie met de miljoenen noodlijdende kinderen, daklozen, verslaafden, vluchtelingen en eenzamen zonder familie.

Als ik ‘s avonds in mijn warme bed lig en aan de mensen op Lesbos denk na de brand op Moria, dan kan ik bijna niet slapen van bekommernis en dankbaarheid. Als alle mensen maar een bed, brood en een bad konden hebben!

mefkragt@gmail.com