De Parijse droom van Bernard Geurtzen

Emmeloord - Wie je ook spreekt of hoort over de Parijse Week van 25 juni tot en met 5 juli 1969 in Emmeloord, het was veruit de mooiste feestweek ooit in de historie van de Noordoostpolder.

Het internationale festijn komt weer helemaal tot leven aan de keukentafel bij Anske Geurtzen in Marknesse, dochter van initiatiefnemer 
Bernard Geurtzen, destijds voorzitter van de ondernemersvereniging en de commissie ‘Parijs in Emmeloord’. Ook zus Ineke is aangeschoven om met krantenartikelen, foto’s, tekeningen en andere aandenkens op tafel even terug te keren naar die mooie dagen in de ‘Summer of ‘69’.

‘Het was een droom van vader om deze week te organiseren’, vertelt Anske. Hij wilde laten zien dat de Noordoostpolder meer is dan een agrarisch gebied. Emmeloord moest op de Nederlandse kaart gezet worden en Parijs kon daarbij helpen. In een interview zei Geurtzen destijds: ‘In het land moeten ze het idee kwijtraken dat we een polder zijn’ en ‘Als je in het Westen over de NOP begint halen ze de schouders op.’ Dat moest anders vond hij.

Geurtzen groeide op in het kleine Netterden vlakbij de Duitse grens in de Achterhoek. In 1953 kwam hij met zijn vrouw en zeven kinderen, er werden nog 2 in Emmeloord geboren, naar de polder. De zoon van een kleermaker had met succes gesolliciteerd voor een kledingzaak die hij opende in de Beursstraat. Nog voordat hij met zijn droom voor een Parijse Week in 1967 op de proppen kwam toonde hij zich al een ware pionier door te pleiten voor een autoloze winkelstraat in Emmeloord. Het autovrij maken van de Lange Nering was vooruitstrevend en revolutionair. Er kwam een proef die nooit meer werd teruggedraaid.

Waarom het Frankrijk werd? ‘Iedere winkel had wel Franse producten en Parijs sprak tot de verbeelding’, zeggen de dochters. Geurtzen zou Geurtzen niet zijn als hij het niet groots aanpakte. In het erecomité zaten grote namen, zoals Joseph Luns, de minister van Buitenlandse Zaken en Marga Klompé, de eerste minister van Staat. De ambassadeur van Frankrijk, Christian de Margeria, was betrokken voor de nodige connecties en kwam ook op bezoek in Emmeloord.

Maar met die namen schoot je nog niet veel op met de organisatie. ‘Hij had enthousiaste mannen om zich heen in het comité. Die namen moet u ook noemen hoor’, benadrukken de dames.  Het waren E. Kloosterman (Rijkslandbouwconsulent) , T. Schuiringa (Domeinen), J. Bovenkamp (Middenstandsbank), M. Meeuwsen (accountant), Henk Hoekstra (De Noordoostpolder), Jansen (Landbouwpraktijkschool), gemeentesecretaris B. van der Zwaag, gemeentevoorlichter W. Jansen en Boogaard van Gemeentewerken en natuurlijk honderden vrijwilligers.

‘Heel mooi waren de nagebouwde Arc d’Triomph bij ons naast de zaak en de Moulin Rouge, zeggen de dames in koor. ‘Vader was bevriend met Bemboom de directeur van Ponypark Slagharen. Ab Bout de decorbouwer van het park werkte aan de Franse bouwwerken in Emmeloord’, weten de dochters nog. ‘Kijk in deze map zitten alle bouwtekeningen’, toont Ineke een imposante map met bouwtekeningen. 

De week mocht ook wat kosten, want kosten noch moeite werden gespaard. ‘De gemeente stond garant voor 425.000 gulden. Dat was erg veel geld in die tijd, maar de gemeenteraad, met ook een enthousiaste burgemeester F. M. van Panthaleon Baron van Eck als voorzitter, had niet meer tijd nodig dan 5 minuten om erover te besluiten.’ Verder werd het evenement gesponsord door grote jongens als bijvoorbeeld Heineken, Air France en de NOS. 

Om Emmeloord op de Nederlandse kaart te zetten had je het destijds nog jonge medium televisie nodig. Het AVRO-programma Voor de vuist weg van Willem Duys kwam rechtstreeks vanuit een tent die op het Harmen Visserplein stond. Nederland moest die avond kennismaken met de polder. Het aantal bezoekers in de tent viel met 3000 nog wat tegen, maar Nederland zat massaal aan de buis. 

Er was dagelijks vertier met een enorm programma. Er werden veel folkloristische dansgroepen ingevlogen die met bussen opgehaald werden van Schiphol weet Anske nog. Spectaculair waren de optredens van de korpsen van Parijse gendarmes en de Franse luchtmacht. Ook op sportgebied pakte het comité uit. Het Franse team van oud-internationals speelde tegen Nederlandse oud-internationals, met onder andere Abe Lenstra op het veld van SC Emmeloord. ‘Kijk in dit blad van de Franse voetbalbond aandacht voor de wedstrijd’, wijst Anske op het blad dat tussen de paperassen op tafel ligt en een teamfoto toont. En er was een groot concours hippique dat zijn weerga niet kende qua rubrieken.

En zakelijk was er de Salon International, waarbij bedrijven zich presenteerden in drie houten hallen die voor de gelegenheid waren gebouwd op De Deel. In de geur van Franse parfums vermengd met Hollandse kaas werden tal van modeshows gehouden. In het oog springend was de presentatie van een model van een revolutionair vliegtuig: de Concorde. 

Het publiek wist de weg naar Emmeloord te vinden. ‘Je kon over de hoofden lopen. Het was zo druk. En iedere avond was er iets te doen.’ Voor het amusement werden tal van Franse artiesten naar de polder gehaald, zoals Sylvie Vartan, Johnny Halliday en les Compagnons de la Chanson om er een paar te noemen.

Het mooie van het evenement was volgens de dochters ook dat alle dorpen betrokken waren. ‘Veel gasten sliepen bij gastgezinnen overal in de polder. Het verbond iedereen.’ Hun vader had zich heel wat op de hals gehaald met zijn droom. ‘Hij was er dag en nacht mee bezig en dan had hij de zaak ook nog en ons grote gezin, maar het was wel zo, dat als hij uit de zaak thuiskwam en er kwam nog telefoon, dan zei hij tegen moeder: ik ben er niet hoor. Nee dan kregen wij alle aandacht.’

Op 13 augustus 1972, een dag na zijn 56ste verjaardag stierf hij in het harnas op de zaak. De Ondernemersvereniging De Lange Nering eerde hem met een keramisch kunstwerk dat een plaatsje kreeg op het pand van Geurtzen in de Beursstraat. Geurtzen had 9 kinderen, maar niemand die de zaak overnam. ‘We waren nog te jong en het overlijden van vader kwam te plotseling. Er waren geen plannen voor overname. Bovendien was vader wel zo dat ieder moest doen wat hij of zij zelf wilde. Hij had niet aangestuurd op een overname van de zaak.’

Dat er vijftig jaar na de Parijse Week nog steeds met zoveel bewondering en mooie herinneringen teruggekeken wordt op die bijzondere week in 1969 doet de dochters goed. ‘Het was heel bijzonder, maar dat na zoveel jaar mensen er nog over spreken laat zien dat het wel heel uniek was. Zo’n evenement kon ook geen tweede editie krijgen. Zo groot, dat was eenmalig.’ 

Vive la France

Een oproepje op Facebook leidde tot veel sentimentele reactie op de Parijse Week in Emmeloord. Zie hieronder.

Harry Postma uit Sint Jansklooster, toen 18 
‘Het was iedere dag feest en dat was ongewoon, want normaal was er alleen in het weekend wat te doen in Emmeloord. Iedere dag feesten, zulke weken wilden we wel meer, maar helaas er nooit een tweede Parijse Week gekomen.’

Aad Van Noort
‘Ik hoorde van mijn moeder, dat m’n vader toen een week dronken is geweest.’

Hanny Ploeg-Westerhof
‘Was een geweldige week. Alle etalages in Franse stijl. Volgens mij stond dat grote reuzenrad voor wat nu de Scapino is.’

Janny Bolwijn
‘De beroemde Franse kok Bocuse werkte die week in het ‘t Voorhuys.’

Janny Rabs
‘Ik werkte in het Stoffenhuis en we stonden in een kraampje in de Lange Nering.’

Ria Schutte
‘Het was een hele mooie week, een hele belevenis als je 17 bent! Ik ben nog geportretteerd en heb het nog steeds. Het portret werd gemaakt door de  snelle portretschilder bij het Montmatre en de Moulin Rouge op het Kettingplein.’

Patrick Breekveldt
‘Ik kan mij de tekenaar nog herinneren. De twee houtskool tekeningen van mijn zus en mij hangen nog altijd bij mijn vader thuis.’

Ria Breman
‘Dat was het mooiste wat ik ooit heb mee gemaakt in Emmeloord, ik was nog jong en weet nog dat de meeste straten ook een Frans Thema hadden, bij ons in de tuin stond een Frans prieel en ik was ook verkleed, prachtige herinnering.’

Derk C. Schilstra
‘Was enorm indrukwekkend. Ik zal het nooit vergeten.’

Femmie ten Napel
‘Ik zat op de huishoudschool en meen me te herinneren dat daar gegeten werd door gasten.’

Marco Gieskens
‘Gekkenhuis 1969 in Emmeloord.’

Elly van Mourik
‘Ik werkte toen bij Dunnebier en wij hielpen bij de feesttent waar iedere avond wat te doen was. Heb genoten.’

Tekst: Cees Walinga